Ariël de kleine zeemeermin ontmoet Tarzan en Jane

Lieve lieve vrienden, familie en meelezers,

Zoals jullie waarschijnlijk wel hebben gemerkt is mijn reis nu afgelopen. Ik ben alweer teruggereisd naar Nederland en zit momenteel in Noorwegen. Ik ben nu al ruim 2 weken terug, maar heb het nog steeds niet op kunnen brengen om de reis af te sluiten met het laatste verhaal.

Voordat ik kon beginnen met dit reisverhaal wilde ik eerst al het andere teruglezen. Ik heb dit met gemengde gevoelens gedaan. Het maakt je natuurlijk trots op jezelf (ja, het is me gelukt), maar de tripjes waren zo leuk dat je ook jaloers wordt op jezelf. Dit klinkt misschien een beetje raar, maar het is net of ik het niet zelf ben geweest. Het is nu opeens voorbij en dan wil je weer terug naar al die leuke dingen. Dus dan word je er ook een beetje verdrietig van. Dit zal dan vast een soort heimwee zijn. Maar nu ga ik echt vertellen wat ik de laatste 4 weken heb uitgespookt.

De vorige keer was ik geindigd bij de trip naar Tikal. De week die hierop volgde was nogal anders dan alle vorige weken. Ik had noch school noch werk te doen en toch waren er genoeg dingen om mij mee bezig te houden. Ik mocht op de talenschool mijn diploma ophalen voor het vrijwilligerswerk dat ik had voltooid. De laatste kadootjes ben ik nog gaan kopen op een schattige en kleurrijke markt. De opening naar de markt was gewoon een deur tussen allemaal cafées en winkeltjes in. Als je echter doorliep kwam je tot een enorm hallencomplex met veel kraampjes met gekleurde spulletjes. Had veel weg van de zwarte markthallen in Beverwijk. Daarnaast was er nog de reis naar Honduras die we moesten regelen en had ik nog met de Engelse vrouw en een Ierse man van het ziekenhuis afgesproken om ergens koffie te drinken. Er moest nog wat salsa worden gedanst (heb mijn vriendinnen gevraagd of ze me ook wilden filmen) en er waren nog overheerlijke brownies die opgegeten moesten worden. Ja ja, druk druk druk.

Op donderdag vertrokken we met onze privéshuttle, op weg naar ons duikavontuur. We hadden speciaal een privéshuttle geboekt, omdat ons dan werd verzekerd dat we dan de laatste boot vanuit La Ceiba naar het eilandje Utila konden halen. Om 02.15 uur 's nachts op, de shuttlebus vertrok om 3 uur. De andere meiden opgehaald (Vera, Liz, Emilie en Tiril) en rijden maar. De reis zou +/- 12 uur duren. Dus zouden we mooi op tijd aankomen voor de boot van 4 uur. Rond half 4 waren we eindelijk in de stad en heeft onze chauffeur meerdere keren de weg moeten vragen. Er heeft zelfs iemand een tekening voor hem gemaakt. Na nog een tijdje rondrijden kwamen wij net te laat aan voor de boot. Jammer dan. Toen moesten we overnachten in een stad waarvan in de boeken staat geschreven dat je deze maar beter kan vermijden, aangezien het een gevaarlijke stad is. Leuk was dat, 5 meiden op pad. En de chauffeurs, die wilden graag terug naar Antigua diezelfde dag. We hebben gelukkig ergens een hotel kunnen vinden vanwaar we pizza konden bestellen. Deze werd aan de kamer bezorgd. Het was uiteindelijk best een gezellige avond. Net een pyjamaparty met pizza op bed.

De volgende ochtend heeft een taxi ons op tijd voor de boot van 9uur afgezet. Deze boot heette The Princess, maar werd ook wel "de kotsboot" genoemd. Er was een hele grote groep jonge mariniers aan boord en zelfs tussen die groep waren er mensen aan het overgeven. Liz en Emilie waren ook erg misselijk geworden, zeeziek. Aangekomen op het het eiland Utila (even voor de coördinatie: Dit is een eiland dat behoort tot Honduras en ligt net buiten de Caribische kust) gingen we naar duikschool Captain Morgan's en hebben hier onze spullen gedumpt. We hebben gevraagd wat zij te bieden hadden en konden de dorm bekijken. Het zag er allemaal heel mooi uit, met een klein maar fijn privéstrandje en een geweldig uitzicht over zee. We wilden voor de zekerheid nog even bij een andere duikschool kijken, maar binnen 1 minnuut al besloten dat dat hem niet werd (je sliep naast een vuilnisdump). Ik moest nog even langs een dokter voor mijn astma, maar werd gelukkig goedgekeurd. Ik mocht duiken!

Die middag kregen we al gelijk instructies om 175 pagina's te lezen, de eerste 3 hoofdstukken. Veel plezier ermee. 'S avonds kwam onze duikinstructeur even langs om te zeggen dat alleen Hfdst 1 wel voldoende was, phieuw! De volgende ochtend namen we vroeg de boot naar de Cayes, dit waren kleine eilandjes buiten Utila waar het echte hotel van Captain Morgan's zat. Hier zouden we 3 nachten blijven. De eerste dag hebben we een lange uitleg gehad over alles. De equipment en hoe je die in elkaar moest zetten, de oefeningen die we zouden doen en de tekens die je onder water maakt. We hebben 5 keer onze BCD aan de tank moeten zetten, en er weer af. Toen mochten we echt het water in. Tank in het water en er zelf achteraan. Dit was slechts in ondiep water om alle oefeningen uit te voeren. Je zat in een kringetje op je knieën in het water. De instructrice zei: Ja nu gaan we onder water ademen. Dit is zo'n rare gewaarwording. Het is tegen je gewoontes en natuur om je hoofd onder water te doen en dan door te ademen. De eerste paar keer in en uit is dus even wennen, maar daarna is alsof het doodnormaal is. We hebben toen alle 20 'skills' gedaan. Je moet hierbij denken aan: masker vol laten lopen en weer leeg blazen, regulator (dat ding waardoor je ademt) uit je mond en weer in je mond, je buddy laten ademen door jouw noodregulator en andersom, je hele BCD (vest waar je slangetjes en de tank aan vast zitten) afdoen en weer om doen. Na dit succesvol te hebbenn volbracht konden we weer in de boeken duiken voor de volgende dag. We waren weer back to school.

De 2e dag was onze 1e echte duik. Deze ging tot 12 meter diep. Het was echt geweldig. Zo mooi al die kleuren van het koraal en de vissen. Je verbaast je over alle dingen die daar leven. Ik heb me ook afgevraagd: 'Waarom ben ik ookalweer niet onder water geboren? Waarom ben ik geen vis?' Ik voelde me echt thuis. De dagen erna mochten we dieper, tot maximaal 18 meter. Elke dag was weer anders en speciaal. We hebben grote roggen gezien (Eagle Rays), kleurrijke vissen, een pufferfish (zo'n Mevrouw Puff vis van Spongebob, die zichzelf opblaast met van die stekeltjes) en anemoontjes die, wanneer je met je vingers knipte, ineen doken (Christmastree worms). Het was een geweldige ervaring. Ik heb het alleen wel voor elkaar gekregen om mijn weightbelt (riem met 10 kilo gewicht) op mijn teen te laten vallen en om mijn linkerbeen door het armsgat van mijn wetsuit te wringen. Kwam er pas achter dat het niet helemaal klopte toen hij er al helemaal in zat. Druiloor! (zou mijn vader dan zeggen)

Een week later zaten we weer in Antigua, duikbrevet rijker (ja we hadden allemaal ons examen gehaald) om de laatste 2 dagen van de Semana Santa mee te maken. Ik heb de stad, die toch een klein beetje mijn stad was geworden, nog nooit zo druk gezien. Over een stuk waar je normaal 10 minuten over deed, deed je nu een half uur over. Ik heb lang gezocht naar vriendinnen, die zich blijkbaar vrij dicht bij mij bevonden. Het was bijna niet meer leuk zo druk. Maar de processies waren zo indrukwekkend. Mannen in paarse toga's liepen met loodzware meterlange soort kisten waarop beelden van Jezus of Maria op stonden. Versierd met bloemen, vogeltjes en kruizen. Het was zo ontroerend om die mensen daar langzaam door de stad te zien schuivelen met het grote gewicht op hun schouders. Dit werd ook gedaan als een soort nabootsing van Jezus die, voor hij aan het kruis werd gespijkerd, met zijn eigen kruis moest lopen. Het was een soort boetedoening. De processies liepen zo uren lang, zelfs 's nachts door de straten van Antigua heen. De straten waren versierd met alfombras. Dit waren mozaiken die de bewoners zelf hadden gemaakt van bloemblaadjes, geverfd zaagsel, bloemen, fruit en andere kleurrijke spullen om elk een uniek schilderij te vormen. De uren werk in de brandende zon die hierin hadden gezeten werden zo door de voeten van alle mensen van de processies die eroverheen liepen vernield. Ik zal foto's plaatsen om jullie een betere indruk te geven van al het moois en de drukte.

Die vrijdagavond zijn we met zn 6en (Tiril, Emilie, Liz, Vera, Vilde en ik) gaan uiteten om afscheid te nemen van elkaar. Vera zou de volgende dag terug naar Nederland gaan en ik zou verder gaan reizen. Het was een gezellige avond met lekker eten. Enige rare moment was toen de vrouw van de Guatemalteekse familie vroeg of ze een foto van ons mocht maken. Dit vonden wij apart en vroegen waarom. Ze antwoorde: Ja, dat wil mijn man. Dus wij dachten, ja daaag, een foto van 6 jonge meisjes, wat wil je daar mee doen dan? Dus geen foto, maar wel een chagrijnige familie naast ons. Op de weg naar huis toe was het kei keihard aan het regenen. Dat verwacht je ook niet zo opeens. De processies gingen gewoon door hoor, met een plastic doek over Jezus heen.

Zaterdagochtend vertrokken Tiril, Vilde en ik voor ons laatste weekend samen naar El Salvador. Dit was ook de allerlaatste keer dat ik bij mijn gastgezin zou zijn. Met een hoop tranen en lieve woorden heb ik afscheid van ze genomen. Janet (de moeder) zei dat ik altijd welkom was, en dat als ik ooit eens in Guatemala zou willen wonen, dat ze wel een man en werk voor me zou vinden. Zo lastig om gedag te zeggen... Tijdens de reis met de shuttle was mijn backpack van het dak gevallen. Die hadden ze niet goed vastgezet. Er zaten een aantal krassen op en het had ook een paar gaten. Binnen was verder niet meer kapot dan een spiegeltje. Gelukkig. We kwamen aan bij het strand in El Salvador. Dit is een klein land ten zuiden van Guatemala. Ik lees net op internet dat El Salvador het hoogste moordcijfer heeft van heel Centraal-Amerika. Nouja, niets van gemerkt gelukkig. Het was de bedoeling dat dit weekend een leuk afscheid zou zijn voordat ik verder alleen, zonder mijn vriendinnen verder zou reizen. De stemming zat er helaas niet helemaal in. Vilde had al een paar dagen een flinke keelontsteking en Tiril dr oma was een paar dagen geleden overleden. Als kers op de taart kreeg ik ook nog eens een voedselvergiftiging. Niet erg prettig allemaal. We hebben ook moeten regelen dat ik een busplaats had voor de bus van San Salvador (Hoofdstad) naar Managua (Hoofdstad van Nicaragua). We hebben gratis gehitchhiked naar een stadje dichtbij om dit te regelen. Ik kreeg het nieuws dat er geen plek meer voor me was en dat ik een dag later moest reizen. Nu moest ik dus nog een dag alleen hier slapen, terwijl Tiril en Vilde weer terug naar Antigua gingen. Dit was geen fijn afscheid. Ik was nog altijd erg slap en zij moesten me zo alleen achterlaten. Bovendien ging mijn dierbare vriendin Tiril weg! We hebben echt een speciale vriendschap opgebouwd. Ik ga haar in de zomer opzoeken in Oslo.

Toen was ik alleen. Gelukkig was ik de dag erna al veel beter en verliep de 10 uur lange busreis zonder problemen. We moesten 2 keer de grens over. Eerste keer van El Salvador naar Honduras, tweede keer van Honduras naar Nicaragua. Rond half 7 's avonds kwam ik aan in Managua en stond Ruben daar op mij te wachten. Nee ik heb de laatste 2 weken niet alleen gereisd, maar met Ruben, die op dat moment nog mijn ex was, en nu weer mijn vriendje. Hij had al voor een hotel gezorgd, 2 straten verderop, dus ik was veilig en wel aangekomen in weer een nieuw land om te ontdekken. De eerste 2 dagen zijn we in Managua gebleven om plannen te maken. Toen vertrokken we naar Granada, met een kleine vertraging door een grote kakkerlak die niet weg wilde van het plafond recht boven de douche, waar ik wilde douchen (straks valt ie zo naar beneden, haha). Bij de bushalte waar we van taxi naar bus wilden overstappen werden de deuren geopend en namen mannen onze bagage al mee. Ze hadden opgevangen dat we naar Granada wilden en zij wilden ons maar al te graag meenemen. Dat was een beetje chaos, want het is natuurlijk een beetje eng als iemand er opeens met je backpack vandoor gaat. Ik heb toen tegen die man gezegd, in een zeer duidelijke toon: Tranquilo tranquilo, son mis cosas, no les tocas! Misschien niet perfect Spaans, maar hij begreep wel dat hij even rustig aan moest doen. Gekke mensen. We hebben in Granada de mooie stad bekeken en een dagtripje gemaakt naar Laguna de Apoyo. Dit is een kratermeer van een vulkaan, waar we wilden duiken. Tja, beetje rare plek misschien. Uiteindelijk hadden we niet genoeg geld om te duiken en hebben we een snorkelset en kayaks gehuurd. Ook leuk. En maar goed ook, want het enige wat je onder water kon zien was modder, een paar saaie vissen en wcpotten.

De volgende dag hebben we de Chickenbus genomen van Granada naar Rivas. Dit was mijn eerste keer in zo'n beroemde Chickenbus. We hadden gelukkig een zitplaats, veel mensen moesten staan. Erg vol. Vanuit Riva (kustplaatsje aan het meer) afgereisd naar een eilandje in het midden van het grootste meer van Nicaragua. Dit eilandje bestond en was waarschijnlijk ontstaan uit 2 vulkanen. Isla de Ometepe (ofwel: eiland van 2 vulkanen). Hier hebben we een dag een motor gehuurd en zijn zo met hoge snelheid over het eiland gesjeesd. Er was ook een groot deel 'dirtroad', wat voornamelijk bestond uit heuvels of gaten in de weg, brokken steen en modder. Een spannende tocht dus. Ons doel was La cascada de San Ramon te bezoeken, een waterval. Na een hele tijd lopen in de hitte, op smalle bergroutes en rostachtige paadjes kwamen we aan bij de heerlijke verfrissing van de metershoge waterval. Het was een heerlijke dag, vol avontuur.

Die avond namen we een boot van het eiland naar een plaatsje aan het meer. De boot duurde de hele nacht. Die volgende dag hebben we een ander klein bootje genomen van San Marcos naar El Castillo. Dit was een klein dorpje aan de rand van een moeras met een fort. Dit fort wilden we bezoeken. Niet erg spectaculair, maar het hotel was zo schattig dat we nog een dag bleven. Net een zomerhuisje. Twee dagen later namen we een boot de grens over van Nicaragua naar Costa Rica. Dit was de reden waarvoor wij helemaal naar San Marcos waren afgereisd, om de grens met een boot over te steken. De Lonely Planet reisgids beschreef het als de meest relaxte manier om de grens over te steken. Dus dachten wij: Dat kunnen we niet missen. Helaas ging er toen we eenmaal aankwamen geen bus meer het stadje uit en waren we gestrand. Gelukkig een goedkoop hotel kunnen vinden. De volgende dag namen we om 5 uur 's ochtends een bus van Los Chiles naar Upala. (Rare naam he, net Oempaloempa). Dit was een hele hobbelige weg met een grote bus. Toen een bus van Upala naar Cañas. En gelift van Cañas naar Liberia. Vanuit Liberia weer een bus naar Playas del Coco. Wat dus voor de meesten wel duidelijk zal zijn: het strand!

Op zaterdag 21 april zijn we gaan... DUIKEN!! Oohw, dit was zo mooi. We hadden al een beetje gehoord wat je allemaal kon zien hier, maar op het moment dat de dive master het teken maakte van ''haaien'' vond ik het toch wel een beetje spannend. We hebben heel veel haaien gezien. Soms lagen hele families een beetje te chillen/slapen op de grond. Ze waren niet gevaarlijk. Je kon zelfs heel dichtbij komen. We hebben ook heel veel zeepaardjes gezien. Ik dacht altijd dat zeepaardjes veel groter waren, maar ze zijn vaak slechts 10 cm groot. (Zal wel komen door Ariël de kleine zeemeermin van Disney). We hadden ook een octopus gezien. De octopus veranderde van kleur op het moment dat hij van zijn veilige stukje rots afgleed en ging zwemmen. Toen werd hij opeens lichtblauw ipv grijs. Ook een enorme paarsachtige schildpad gezien, die vredig een meter voor mijn neus mij een beetje aan zat te staren.

Zondag vertrokken we 's ochtends vroeg weer met een bus naar Monteverde. We hebben tussendoor 3 uur op dezelfde stoep doorgebracht, omdat niemand ons mee wilde/kon nemen in een pick-up en we dus moesten wachten op de bus die pas om half 10 vertrok. (Ja, pas 9.30, want we stonden daar al om 6.15). We wilden naar Monteverde omdat je daar een Canopytour kon doen. Het is ons uiteindelijk gelukt om daar te komen. En oh wat was dit het waard. Je zweefde aan een kabel van de ene boom naar de andere boom. Er waren 16 platforms en een Big Tarzan Swing. Voor de Tarzan Swing was ik de hele dag al zenuwachtig. Dit was dus zoals Tarzan dat in de film doet, alleen doet hij het met een liaan en wij met sterke touwen. Ik heb mezelf ertoe gedwongen om het echt te doen. Je liep een grote brug op, die middenin ophield. Dan was er een deurtje. Je werd vastgeklikt aan een touw, het deurtje ging open en je moest springen. De vrije val duurde 4 seconden en ik heb heel hard geschreeuwd, maar het was geweldig. Daarna zwierde je heen en weer. In tegenstelling tot op en neer zoals bij bungeejumpen. Je was tenslotte even Tarzan (Ik dus Jane, natuurlijk).

Dit was het laatste wat we hadden beleefd. De reis van Monteverde naar de hoofdstad San José was niet zo prettig. We hadden de hele dag amper kunnen eten (alleen maar bezig met reizen en aan kabels hangen) en waren vrij laat met een kaartje kopen voor de bus. Wat betekende dat we met hongerige maag 5 uur lang in de bus moesten staan. We hadden geen stoel. Nu zijn wij slim geweest en hebben we de trap verovert, zodat we alsnog konden zitten (al was het dan op de stoffige vloer van een bus). Doodop kwamen we in de stad aan. We hebben het aanbod van een vrouw aangenomen om ons naar haar hotel te laten brengen, waarvan ze zweerde dat het heel mooi, comfortabel en schoon was. Bleek dus niets van waar, maar we hadden een bed en eten (stop bij de KFC). Maandag was de terugreis naar Nederland. Alles verliep vlekkeloos deze keer. Had ik ook wel verdiend na zo'n heenreis.

Op de airport werd ik opgewacht door een grote groep mensen (mama, Wim, tante Monique, nichtje Heaven, oma Ank, en vriendinnen Heleen, Anita en Elsemieke) met ballonen en een spandoek. Ohw wat een liefde! Het was een heel warm welkom. Fijn om weer thuis te zijn. (Thuis kreeg ik trouwens lekkere warme bitterballen. Oh wat had ik de Nederlandse snack gemist)

Ik denk dat mijn verhaal nog nooit zo lang is geweest, maar ik moest dan ook wel 4 weken samenvatten. Heb geprobeerd zoveel mogelijk erin te zetten, ik kon echter niet alles erin zetten. Ik heb waarschijnlijk ook niet kunnen vermijden dat jullie misschien moe zijn geworden van het lezen. Excuses daarvoor, maar het was toch de laatse keer.

Voorlopig

Ik heb velen van jullie al gesproken en heb zulke leuke reacties gehad op mijn verhalen en de dingen die ik heb meegemaakt. Maar ik wil jullie toch wel bedanken voor het meereizen door mee te lezen. Van deze reis heb ik een hoop geleerd. Ik heb de wereld gezien van diep onder water tot hoog in de bomen. Veel nieuwe kennis opgedaan, nieuwe vrienden gemaakt en weer een beetje meer zelfvertrouwen gekregen. Ook waardeer je na zo'n reis meer wat je thuis hebt, maar kun je ook zien wat er misschien beter kan. Allemaal heel belangrijk, denk ik zo.

De foto's volgen een dezer dagen. Alles op zijn tijd. Pura Vida!

Trappenrivier en Maya`s

Nou het is al weer een hele lange tijd geleden sinds ik wat op mijn blog heb geschreven. Excuses daarvoor. Heb het erg druk gehad, maar nu heb ik dan eindelijk tijd.

Hopelijk gaat alles goed met jullie in Nederland. Heb gehoord dat het al wat minder koud aan het worden is. Happy spring! Ik wil jullie nog even bedanken voor alle lieve en inspirerende berichtjes gedurende de afgelopen weken (maanden). Heel erg fijn om dat allemaal te lezen.

Ik zal jullie vertellen over mijn afgelopen 3 weken, dus ook weer 3 weekenden met plezier en nieuwe ontdekkingen hier in dit mooie Guatemala.
In het weekend van vrijdag 9 maart tot zondag 11 maart ben ik naar Semuc Champey geweest. Ik had hier al zoveel mooie foto´s van gezien, maar wilde het natuurlijk ook zelf beleven. Die vrijdag heb ik gewoon nog gewerkt. Met Melvin op schoot gezeten, en hem aan het lachen gemaakt door hem door elkaar heen te hobbelen. Nou lachen lachen en toen wilde hij mij een knuffel geven. Na de knuffel merkte ik dat hij een mooie lange slijmdraad in mijn shirtje had achtergelaten. Ik ben een doekje gaan halen, maar toen ik terug kwam zag ik Melvin op mijn andere t-shirt sabbelen dat ik achter had gelaten op de stoel naast hem. Heerlijk...

Om 14.00 zou de shuttle ons ophalen. Guatemalteekse 14.00 uur werd dus 14.30/14.45. De reis zou ongeveer 8 uur duren, maar heeft uiteindelijk wel 10 uur geduurd, omdat we heel lang in de file hebben gestaan. 2 stops gehad, waarvan een bij McDonalds. De groep waarmee we reisten bestond uit: Ruben, Merijn, Tiril en een hele groep fransbelgen. We kenden ze wel een beetje, maar sociaal zijn ze niet echt met anderen die geen frans spreken. Met elkaar zijn ze echter heeeeel erg sociaal. Het is echt ongelofelijk, maar ze kunnen gewoon van `s morgens vroeg tot midden in de nacht blijven praten. Op het allerlaatste deel van de shuttlebusreis zat er namelijk eentje met zijn armen over mijn rugleuning met het meisje naast hem te praten (ik probeerde te slapen). Zijn armen zaten telkens op mijn haar en ik kon mijn hoofd niet normaal strekken want daar zat zijn hoofd. Hij heeft 2 uur lang in mijn oor lopen tetteren. Ongelofelijk.. Laatste deel moesten we verhuizen van de shuttle (met stoelen) naar een pick-up. Dit is dus een auto waarin iedereen in de achterbak moet (met bagage) zoals je varkens weleens vervoerd ziet worden. Hilarisch om 12 uur `s nachts in een soort jungle. Ik vond het op zich wel grappig, totdat ik merkte dat mijn zonnebrand was gaan spuiten en nu door mijn hele tas zat. De dop was er weken geleden al afgevallen, maarja ik heb toch zonnebrandcreme nodig.
Bij aankomst kregen we een kamer voor 4 aangewezen. De bedden waren nogal vochtig, maar we sliepen binnen 10 minuten.
Wekker om 6 uur gezet, en met pannenkoeken ontbeten. Het had de hele nacht geregend, en ook in de morgen regende het nog. Dit was wel wat minder leuk natuurlijk. We zijn eerst in bikini naar de grotten gelopen. Hier kreeg iedereen zijn eigen kaarsje en gingen we de grotten in met een guide. We stonden daar in die donkere grotten met 23 lichtjes, zag er wel heel gezellig uit. Toen begon de tocht (na een korte uitleg over dat je niet bang hoeft te zijn voor beestjes in het water, er zijn alleen maar vleermuizen hier). We moesten metteen al door het water zwemmen met je kaarsje in je hand. Daarna moest iedereen een ladder opklimmen, lekker glibberig. Vervolgens weer een andere ladder af. Dit duurde nogal lang, aangezien we met een enorme groep waren. Nu moesten we een stukje verder lopen en hing er een hele grote stalactiet (daar hing het trouwens vol van, maar deze leek wel een soort orgel dat op z`n kop hing). Hier moesten we even wachten op een andere groep die daar was aangekomen. Konden we mooi bekijken wat wij moesten doen. Het was namelijk de bedoeling dat je met een touw omhoog klom met je voeten tegen de muur, maar dan wel IN een waterval (er tegenin klimmen dus). Veel van die grote gespierde mannen hadden er best wel moeite mee, dus dat beloofde nogal wat. Toen ik het zelf deed kwam ik echter gewoon in een keer omhoog, ookal zag ik niets doordat er een hele waterval in mn oog zat en kon je er amper door ademen. Maar ik heb het dus gewoon gedaan, whoehoee! Na de waterval kwamen er '3 zwembaden'. Hier moesten we dus 3x zwemmen met je kaarsje in je hand, totdat we bij een ander gedeelte aankwamen. Hier kon iedereen een stukje de rotsen opklimmen om dan in het water omringd door andere rotsen te springen. Ongeveer 2,5 meter, best eng, maar ik wilde niets missen. Je moest precies in het midden van het waten belanden, anders kon je tegen de rotsen aan knallen. Nouja, en wie springt er dan weer net iets te ver?? Ik. Gelukkig heb ik me niet bezeerd, ging goed. Hierna begon te terugreis met nog meer avonturen en een hoop vleermuizen op het plafond. Na de grotten liepen we een stukje buiten (zon scheen weer) naar een enorme schommel boven het water. De schommel werd naar de kant getrokken, je moest erop gaan zitten en werd dan naar beneden geschommeld. Dan moest je het water inspringen van de schommel af. Weet niet wat er gebeurde, maar ik was alweer op de terugweg omhoog toen ik me bedacht dat ik er toch echt wel een keertje af moest springen. Slimme actie Rox!
Hierna gingen we in de rivier tuben. In een rubberband de rivier af. Lekker relaxen.

`s Middags was het tijd voor de korte hike in de bergen naar El Mirador. Dit was het uitkijkpunt, vanwaar we de trappenrivier konden zien. Wauw, dat was echt heel erg mooi. Hierna gingen we op weg naar beneden, omdat we ook in de rivier mochten zwemmen. Onderweg dacht een van de jongens (Julien) dat het leuk was om een kortere route te nemen. Hij is gevallen en toen was zijn schouder uit de kom. Deed natuurlijk hartstikke veel pijn. De helft van de groep is toen teruggegaan. Maar Ruben, Merijn, Tiril, Emilia en ik wilden nog zwemmen. Dit was zo heerlijk. Niet koud en het was heel erg mooi.

De volgende dag zijn we na het ontbijt naar huis gegaan. `s Avonds met Emilie en Tiril bij Rainbowcafe gegeten (nam nam, lasagne na al die frijoles en nachos). In de avond nog met een paar mensen gezellig op een soort dakterras gezeten.

De volgende week moest ik natuurlijk weer werken. Ik heb een keer Saul eten gegeven. Dit is een hele interessante jongen die de hele dag door zit te neurien met zn vingers in zijn oren. Dus ook tijdens het eten, haha. Heb ook Beverly gevoerd. Heb al die tijd gedacht dat het een jongen was (wist haar naam niet), maar dat is dus een meisje. Soms erg moeilijk om uit elkaar te houden, omdat veel meisjes kort haar hebben zoals de jongens. Zij heeft vaak tijdens het eten de slappe lach. Geen flauw idee wat er dan zo grappig is, maar voeren lukt in ieder geval helemaal niet.

Op donderdag 15 maart ben in eindelijk naar Guatemala City gegaan om de spullen voor het ziekenhuis te kopen. Met Jorge (van de receptie van mijn school) en een chauffeur van het ziekenhuis samen naar de winkels gegaan. Eerst naar een medischespullenwinkel. Hier hebben we 2 pulsoximetros en een carrito gekocht. Ik heb dit de vorige keer een beetje verkeerd begrepen. Ik dacht dat we twee enorme zuurstoftanks zouden kopen voor de bejaarden met ademhalingsproblemen (omdat ik die tanks ook bij de kinderen had gezien). Het waren echter twee kleine aparaatjes om je puls (hartslag) en het zuurstofgehalte in je bloed mee te meten. Nouja, het zag er wel goed en professioneel uit (heb het ook mogen proberen). Daarna zijn we naar een stoffenwinkel gegaan. Ik heb in mijn leven nog nooit zoveel rollen stof gezien. Etages vol waren opgestapeld door verschillende rollen met allemaal kleuren en printen. Echt een stofjesparadijs! Hieruit moest ik twee rollen kiezen. Een voor de dekentjes en een voor de kussens. Ik heb voor de dekens een Winnie de Pooh-print gekozen en een bijpassende gele stof voor de kussens. De producten gaan ze er in het ziekenhuis zelf van maken.

In het weekend zijn Tiril en ik samen naar Monterrico geweest. Zij had dit nog nooit gezien en ik vond het natuurlijk helemaal niet erg om nog een keer naar het strand te gaan. Hier hebben we een soort hippiesurfer ontmoet die ons constant mango`s aanbood, die hij zelf van de bomen had geplukt. Hij vertelde ook dat hij met locale vissers wel eens `s nachts gaat vissen op een bootje. Zaterdagavond hebben we dus zijn zelfgevangen vis opgegeten. Hij had er mooie pakketjes van gemaakt. Aluminiumfolie gevuld met vis en allerlei groenten. Met tortillas en guacemole samen opgepeuzeld. Wim, je zegt weleens dat we de vis niet verser kunnen krijgen, maar dit vond ik toch wel een speciale ervaring van verse vis eten, zo bbqen op het strand. Had je bij moeten zijn! Tijdens het eten een heel interessant gesprek gehad met een doof stel. Ben tot de ontdekking gekomen dat de doventaal niet internationaal is, en dus in elk land weer anders is. Dat lijkt me lastig! Ze gaan 2 maanden op een dovenschool in Xela lesgeven aan dove (Spaamssprekende) kindertjes. Respect!! `s Avonds zijn we uit geweest, maar daar kregen we al snel genoeg van. Al die opdringerige jongens daar. Nee kennen ze niet. Boos weggelopen, haha.

Deze week begonnen aan mijn allerlaatste week werken. Ik werd elke dag verdrietiger bij het idee dat ik ze weer moet verlaten. Donderdag heb ik met Elmer geprobeed te lopen. Dit was voor mij ook erg zwaar, omdat zijn broek te groot was en ik dus naast hem ondersteunen ook zijn broek op moest houden. Ik vond het heerlijk om hem te helpen om te leren lopen (hij is 10 jaar oud, maar een van de weinigen die potentie heeft om te kunnen lopen). Daarna zijn we met nog andere jongetjes op een grote matras gaan liggen. Elmer wilde dat ik ging slapen en dan mijn ogen dicht hield. Af en toe ging ik natuurlijk even spieken en dan moest hij heel hard lachen. Na een tijdje ging hij mij kusjes geven. Super lief!!

Op vrijdag kwam de Padre (hoofdmonnik) langs met Venicio (hij heeft mij geholpen met alles regelen) om een foto te maken van alle spullen, omdat nu ook de melk aangekomen was. Hij heeft mij een bedankbrief gegeven, in het Engels en Spaans. Deze brief is gericht aan de Oud-Katholieke Engelmunduskerk + vrienden + familie. Ik ben heel blij dat ik deze brief heb mogen ontvangen om jullie thuis alles te kunnen bewijzen. En zo kunnen we ook zien dat ze wel degelijk blij zijn met de grote donatie. We hebben er samen hele belangrijke spullen van kunnen kopen! De rest van de ochtend mocht ik overal foto`s van maken, zodat ik jullie ook kan laten zien waar het geld nou eigenlijk heen is gegaan. Voor mij natuurlijk ook belangrijk als herinnering.

Vrijdagavond om 18.30 werden we opgehaald door Jose, die ons dit weekend overal heen zou rijden. Jose is een hele aardige man, die mijn gastmoeder ook al kende. Dus een kleine korting zat er wel in. Je kunt hier trouwens bijna overal wel afdingen, zelfs bij reisbureau`s. Na een reis van 6 uur kwamen we om half 1 aan in Rio Dulce. Hierhebben we `overnacht` om vervolgens om 6 uur weer op te staan. Hele kamer zat vol spinnen, maar verder was het best oke. We hadden zelfs een tv op de kamer en een eigen badkamer. Zaterdagochtend een bootje genomen op het meer bij Rio Dulce. Heel erg mooi allemaal (mijn camera was alleen bijna op dus heb niet zoveel foto`s kunnen maken, maar mag ze van Tiril overnemen). Daarna door naar Livingston aan de Carribische kust. Dit was niet erg indrukwekkend, maar we hebben wel even op het strand kunnen liggen en kunnen zwemmen. Je kunt het alleen niet echt zwemmen noemen, omdat hoe ver je ook het water in liep het water niet verder kwam dan je middel. Heel apart. We zijn om 3 uur in de middag verder gaan rijden naar Flores toe. Dit ligt helemaal in het noorden van Guatemala in de regio Petèn. Hier hebben we toen overnacht in een heel mooi hotel met airconditioning. Volgende ochten om 4uur op voor de tocht naar Tikal. Uurtje rijden, dan snel ontbeten met cornflakes en melk en rond 7 uur begonnen aan de tour door de mayaruines. Het was allemaal heel erg mooi en indrukwekkend. Heb nog de hoogste tempel beklommen (gewoon met houten trap die ze ernaast hadden gemaakt hoor) om vervolgens een geweldig uitzicht te zien. Je keek over een enorme hoeveelheid bossen heen waar twee andere tempels bovenuit staken. Leuke foto`s gemaakt en weer naar beneden gegaan. Na dit vermoeiende weekend weer een lange terugreis van 11 uur gehad. Met een stop bij de Pollo Campero. (Soort McDonalds, maar dan met kip). Mijn hele lichaam deed echter pijn, omdat ik zo slim was geweest te weinig zonnenbrandcreme op te doen, toen we op de boot zaten.

Nu ben ik dus voor 3 à 4 dagen weer terug in Antigua. Dit is wel fijn om even de laatste dingen te regelen en de kindjes nog een keer te bezoeken. Ik moet vanmiddag mijn reis boeken naar Honduras. We gaan donderdag weg om op het eilandje Utila een scubadive-cursus te nemen. Oh dit wordt waarschijnlijk helemaal geweldig, heb er zin in! Op woensdag 4 april kom ik terug om 2 dagen van de Semana Santa mee te maken. Dit schijnt nergens ter wereld zo groots gevierd te worden als hier in Antigua. Wordt dus een drukke bezigheid met de straten volgestauwd met toeristen.

Ik zal in de loop van de dagen nog wat meer foto`s uploaden. Er staan in ieder geval al wat foto`s van Semuc op. Zit nog te twijfelen of ik de foto`s van het ziekenhuis erop moet zetten, maar ik denk van wel.

Ik ben klaar om aan mijn tweede deel van de reis te beginnen. Geen werk of taalcursus, maar nog meer mooie dingen zien. Onder water in Honduras, en misschien ook in Nicaragua. En Boven water in El Salvador, Nicaragua en Costa Rica. Kom maar op!

Dikke knuffel..

Obras Sociales del Santo Hermano Pedro

Lieve mensen,

Ik zal nu alles vertellen wat ik jullie van de vorige keer schuldig ben. Het ziekenhuis. De vorige keer was dit voor mij nog veel te lastig om zo in het kort te vertellen. Het is een veel te indrukwekkende ervaring om daar maar weinig aandacht en tijd aan te besteden. Dus bereid je voor, het is geen vrolijk verhaaltje zoals de overige 3.

Maandag 27 februari was mijn eerste werkdag. Ik kwam aan rond een uur of 8 ´s ochtends bij de plek waar alle kinderen leven. Dit deel van het (enorme) ziekenhuis bestaat uit 2 grote vertrekken. Een vertrek is voor de wat kleinere kinderen, het andere voor wat grotere (ik weet niet of er ook echt een leeftijdsgrens is). Buiten de twee vertrekken is een binnenplaatje en het geheel is afgesloten met hekken/deuren. De kinderen waren allemaal gestationeerd in hun rolstoeltjes, achter elkaar ´´netjes´´ in een rijtje, als een treintje. Ze werden gevoerd. Iemand bracht me naar deze plek toe en is toen weggegaan. Er lopen een heleboel zusters rond en een paar andere vrijwilligers, maar niemand heet je welkom, zegt je gedag of zegt wat je moet doen. Je bent er gewoon. Heb een jongen frijoles met broodpap gevoerd. Ik denk dat hij ongeveer 13 jaar was, maar hij at als een baby. Overal zat eten, voornamelijk omdat hij z´n hoofd na een hap telkens in zn schouder liet zakken. Hij scheen het zelf trouwens best grappig te vinden, want bij elke hap moest hij lachen. Daarna wilde ik nog meer doen, maar ik wist niet zo goed wie er nou wel of niet al had gegeten. Heb dus maar geprobeerd te vragen of er nog meer kinderen moesten eten. Je voelt je dan zo hulpeloos. Werd even van de een naar de ander gestuurd maar heb uiteindelijk nog 2 meisjes de fles gegeven. Na het eten werden alle kinderen naar buiten op het binnenplaatsje gezet om de tanden te poetsen en de mond te spoelen (met een spuitflesje water in/op hun mond spuiten en dan met een handdoek afvegen). Dat ´mond spoelen´ moest ik doen. Nou dat is best een lastig karwei! Niemand houdt zn hoofd stil en ze hebben allemaal van die vieze papmondjes en snotneusjes.

Daarna begon het zelfstandige deel pas echt. Niemand vertelde me wat er dan zou gebeuren of wat mijn taak was. Dus toen ben ik maar een beetje rond gaan lopen. Gelukkig was er een vrouw uit Engeland die wel tegen me praatte (en in Engels, phieuw). Zij vertelde mij: Je taak is om elke dag 3 kinderen te laten lachen. Dan heb je je werk goed gedaan... Ik vond het heel fijn dat ze dat tegen me zei. Ik was eerst namelijk bezig om doeken op te vouwen, die als luiers fungeren hier. Lesly (zo heet ze) zei dat als je de verpleegsters vraagt wat je moet doen, dat je dan eindigt met hun taken overnemen. Dat is niet waarvoor je hier bent.

Nou toen wist ik dus wat mijn taak was, maar hoe je dat doet is weer wat anders. Uiteindelijk heb ik bijna een uur met een 6-jarig jongetje op schoot gezeten. Zijn naam is Manuelito (betekent: kleine Manuel, maar aangezien er nog een Manuel is, heet Manuelito gewoon Lito). Ondertussen was er een hele grote groep mensen aangekomen die met de kinderen gingen spelen. Lesly vertelde me dat dat een missionarisfamilie is die bestaat uit 6 kinderen van de vader en moeder en 4 geadopteerde kinderen. Bijna allemaal meisjes. Zij komen uit de Verenigde Staten, maar wonen nu in Antigua en werken hier bijna elke dag. One big happy family dus.

Mijn allereerste dag was dus een hele indrukwekkende dag, maar ik besefte het pas echt toen ik alleen was, weg uit het ziekenhuis. De tweede dag was aan de ene kant beter en aan de andere kant juist erger. Je weet nu wel wat beter wat je kunt verwachten en wat je te doen staat, maar elke dag hoor je weer meer over de achtergrond van de kindjes. Lesly heeft mij een hoop verteld over de reden waarom sommige kinderen in het ziekenuis leven en waarom ze zijn zoals ze zijn. Ik heb lang met Ariana op schoot gezeten. Dit meisje heeft allemaal littekentjes bij haar neus. Zij is geboren in de buurt van een vuilnishoop. Haar ouders lieten haar als baby vaak onbeschermd op de grond liggen (niet zeker of dit ook in het vuil was), maar de ratten hebben haar dus in haar gezicht lopen bijten. Daarom de littekens. Veel ouders letten gewoon niet op hun kinderen of weten niet hoe ze hun kind op moeten voeden. Zo zijn er ook kinderen die gezond geboren worden, maar gehandicapped raken door slechte zorg van de ouders of doordat de lichamen van de kleine Guatemalteekse moedertjes veel te klein zijn gebouwd, waardoor bij de geboorte het kind vast komt te zitten. Hierdoor kunnen ze een slechte zuurstoftoevoer naar de hersenen of een vervormd hoofd/lichaam krijgen. Lito (waar ik het eerder al over had) is een heel klein jongetje wiens moeder 13 was toen ze hem kreeg. Nou dat kan geen vrijwillige zwangerschap zijn geweest. Er is ook een meisje Gloria, zij is blind, maar verder weet ik niet precies wat haar mankeert. Haar vader kwam jaren geleden naar het ziekenhuis ALLEEN om te vragen hoe hij zijn kindje op moest voeden en hoe hij met haar handicap op moest gaan. Een van de verpleegsters heeft toen het kind opgenomen in het ziekenhuis. Nu woont ze hier voor de rest van haar leven, terwijl ze in een liefhebbende familie had kunnen wonen. De verpleegsters weten zelf amper wat ze doen. Die vader komt volgens mij nog wel een langs, maar zijn kind is van hem afgepakt.

De volgende dagen verliepen al wat beter. Het is elke dag een beetje hetzelfde, maar toch ook anders. Ik probeer om met een paar kinderen een band te creeren. Er zijn in totaal 44 kinderen en je kunt ze niet allemaal op een dag aandacht geven. Dus heb ik wel een beetje mijn lievelingetjes. Elke ochtend als ik binnen kom in de Hogar de los niños word ik gelijk geroepen door twee jongetjes. Dit zijn eigenlijk de enige 2 jongens die een beetje kunnen praten en dus echt zinnen kunnen maken. De rest praat niet, kan geen geluid maken of maakt een beetje van die babygeluidjes. Die twee jongens heten Elmer en Maynor. Maynor praat dus, maar op een hele speciale manier. Hij kan alleen maar 2 lettergrepen uitspreken. Ik heet dus geen Roxanna maar Sanna!! Hij vraagt mij heel veel over mijzelf. Waar woon je? Heb je een kat, een hond? Heeft je vader een auto? Deze vragen stelt hij me elke dag weer, ookal weet hij het antwoord. Als ik namelijk zeg: Tu saves (Dat weet je) dan geeft hij zelf antwoord. Ik heb twee konijnen (conejos in het spaans).. Dat wordt dan: nejos?

Ja ik heb dus Spaans geleerd hier, maar dan moet ik het ook nog kunnen met slechts 2 lettergrepen... haha nou het went ook wel

Deze twee jongentjes maken mij elke dag dus heel erg blij. Het is zo leuk dat ze me echt herkennen. Ze vinden het ook erg fijn om een knuffel te krijgen.Dit zijn de momenten waar je bij jezelf moet denken en realiseren dat je wel echt wat goeds voor ze doet. Dit was de eerste dagen namelijk erg lastig om te zien. Dat komt vooral omdat veel kinderen zich nergens bewust van lijken te zijn. Als je ze op schoot heb hangen ze er maar een beetje bij, hun lichaampjes zijn zo zwak en hun ogen lijken alleen maar te staren. Af en toe net zombies.

Wat nog meer erg indrukwekkend is is de manier waarop de lichamen van alle kinderen zo vervormd zijn. Er zijn maar weinig kinderen met rechte voetjes of handen. Een jongen lijkt sprekend op een aap (nee geen grapje) en een ander meisje heeft ogen die zo ver uit elkaar geplaatst staan dat het net een visje is. Waar ik mij ook telkens over verbaas is de leeftijd van enkele kinderen. Ze lijken soms echt niet 14 als je ze als een baby op schoot heb. Ze zijn nog zo klein en niet volgroeid. Heb vandaag een man van 31 gevoerd. Je moet hier zo aan wennen en blij zijn met wat je zelf hebt. Mensen we zijn zo gezond, echt waar.

Donderdag heb ik helaas niet kunnen werken, ik heb de hele dag ziek in bed gelegen. Denk dat ik een voedselvergiftiging had, want mijn buik was ´s middags helemaal leeg.. Kon niets in blijven. Nou dan voel je je wel even vervelend, zo ziek in een ander land en je kunt er weinig aan doen en je weet niet wat het is. Gelukkig ging het vrijdag al wat beter en ben ik toch gaan werken. Was niet zo prettig, maar ik voelde me te schuldig om nog een dag weg te blijven. (ookal had niemand gemerkt dat ik een dag niet was geweest)

Dit weekend ben ik ook niet weggeweest, omdat ik niet wist of ik beter zou zijn of niet. Ben toen met Emilie (belgisch meisje) en Hege (Noors meisje) in Antigua gebleven en naar een zwembad in een hotel gegaan, lekker uitgerust. De volgende dag (na 2 uur gewacht te hebben op een shuttle die weer eens niet op afspraak kwam) naar Earth Lodge geweest. Dit is een hotel/resort 20 min buiten de stad en is zo ongelofelijk mooi en speciaal. Als je daar gaat slapen, kun je zelfs in een boomhut slapen! Het eten is heerlijk en de hangmatten maken er helemaal een feestje van. Zou graag nog wel eens terugwillen.

Na het weekend heb ik op maandag mijn e-mail geopend en las tot mijn grote spijt dat de rondreis naar Costa Rica niet door gaat. Er was een annulering waardoor er niet genoeg mensen waren. Balen. Nu moet ik zelf mijn reis gaan plannen en dus echt zelf gaan backpacken. Is uiteindelijk helemaal niet verkeerd, heb al genoeg leuke plannen. Waarschijnlijk zijn er ook nog wel mensen om mee samen te reizen, helemaal alleen is namelijk wel beetje eng. Voordeel is nu dat ik wel de Semana Santa (heilige paasweek) hier mee kan maken. Dit schijnt heel speciaal te zijn en wordt bijna nergens zo groots gevierd als in Antigua. Geluk bij een ongeluk dus!

Dit weekend ga ik gelukkig wel weg. Om 14.00 uur vertrekt de shuttle naar Semuc Champey. Dit is een soort watervallen/trappenrivier. Ben benieuwd.

Ik vermaak me hier nog steeds heel erg, ookal was vorige week niet helemaal een blije week (heb nog getwijfeld of ik het wel vol zou houden). Vervelend feit is alleen dat ik al op de helft ben! Wat gaat dat snel..

Hoop dat jullie dit verhaal kunnen waarderen. Het is niet makkelijk, maar zo is het nou eenmaal echt hier. En ik moet het toch wel even kunnen delen met iemand.

Fijne dagen!

ps. Heb trouwens deze week het ingezamelde geldbedrag van jullie allen gestort op de bankrekening van het ziekenhuis. De hoofdmonnik zal volgende week cheques voor de verschillende winkels uit gaan schrijven. Zo hoef ik niet met geld op zak de spullen te gaan kopen. 13000 quetzales is namelijk niet zomaar iets en het was niet mogelijk om zoveel geld in een keer uit de bank te krijgen. Je moet dan een depositum maken/storten. Ik ga volgende week dus met een shuttle en iemand van mijn taalschool samen naar Guatemala City om alle benodigde spullen te kopen. De spullen zijn anders dan dat wij gedacht hadden van te voren. Maar ik heb aan de directeur van het ziekenhuis gevraagd wat er nou echt nodig was. En aangezien het een grote donatie is kunnen we dure spullen kopen in plaats van een hele hoop luiers. Ik ga kopen: 2 oximetros (Dit zijn een soort zuurstoftanks voor mensen die luchtwegproblemen hebben of niet genoeg zuurstof binnen krijgen), 1 carrito (goede kwaliteit karretje voor medicijnen) Deze dingen zijn voor de bejaardenafdeling. Verder ga ik nog een hele hoop melk (in poedervorm) kopen. Dit is voedsel voor veel kinderen en hier kunnen ze wel maanden mee doen. Daarnaast nog een hele lap stof, waar ze dekentjes en speciale kussens van gaan maken.

Ik laat nog weten hoe het allemaal is gegaan. Foto´s mag ik er hopelijk ook van maken.

Zwarte stranden, zwarte vulkanen

Buenos tardes para mi, buenas noches para ustedes!

Zo kleurrijk als mijn vorige weekend was, zo donker zijn mijn afgelopen 2 weekenden geweest. Betekent niet dat het minder leuk was!

Op vrijdag 17 februari zijn we met een hele grote groep studenten (vooral uit het franssprekende gedeelte van Belgie) om 8 uur ´s ochtends vertrokken naar Monterrico. En ja, ik heb hiervoor helaas wel een dag school moeten missen, maar het was het dubbel en dwars waard. Monterrico is een plaatsje aan het strand. Even voor degenen die niet weten hoe Guatemala gelegen ligt: Guatemala ligt in Midden-Amerika, tussen twee oceanen in. In het zuiden/westen grenst het aan de Grote Oceaan (Pacific Ocean) en in het oosten grenst het aan de golf van Honduras of de Caribische zee. Monterrico ligt aan de zuidkant. Dit betekent dat het strand zwart was in plaats van zoals aan de Caribische kust mooi wit. Dit is zo apart, een zwart strand. En zo ontzettend heet aan je voeten!! Alle stranden aan de westkant van Mexico tot half Costa Rica zijn zwart..

Dit weekend is vooral veel relaxen geweest met een licuado con fresa y leche in je hand, liggend in een hangmat. En terwijl je op je eten wacht kun je lekker genieten van het mooie uitzicht. Het hotel waar we zaten (El delfin) was gewoon op het strand. De eerste dag dat we aankwamen had ik al mn tasje klaar met spulletjes voor op het strand, toen ik om me heen keek en zag dat iedereen al weg was.. Ik dacht: ja maar hé, ik weet de weg niet naar het strand hoor! Nou, dat was dus gewoon 10 stappen lopen.

De golven op het strand zijn heel erg sterk en hoog. Zwemmen kun je het niet noemen. Pootjebaden is niet mogelijk. Noem het maar gerust een gevecht met de golven, waarna je er met een souvenir van de zee weer uit komt (nl, heleboel zwart zand in je bikini). Gelukkig had het hotel een hoop buitendouches en een zwembad. Was een heerlijk weekend.

Op de terugweg op zondag een paar typisch Guatemalteekse probleempjes gehad. Ik hoorde als enige opeens niet meer in de bus met de rest. Uiteindelijk is het wel goed gekomen. Bij aankomst in Antigua rond 7 uur ´s avonds (dan is t dus al donker) werd ik afgezet bij Parque Central. De rest van de bus (18 mensen ongeveer) moesten in het Noorden van de stad zijn, ik alleen in het Zuiden. Top, met 2 tassen vol spullen. Ben toen verdwaald en weer teruggelopen naar het park. Gelukkig is Ruben (reddende engel) toch nog de bus uitgestapt en heeft me naar huis gelopen. Was wel even eng hoor :(

In mijn laatste week van Spaanse lessen heb ik nog met wat excursies meegedaan. Op dinsdag was het carnaval hier in Guatemala. Op school hadden we ´s middags daarover een soort workshop. Dit hield in: een masker beschilderen, eieren beschilderen en daar pica pica indoen en die dichtplakken met een gekleurd papiertje. Pica Pica is een soort confetti. En als kers op de taart moesten we de eieren op elkaars hoofd kapotgooien. Heb enorm gelachen. 4 uur later zat er nog pica pica in mn haar en mn kleren. Ik vind zelfs een week later nog een roze stukje in de douche.. Woensdag was het aswoensdag. Dan loopt heel Antigua de hele dag met een askruisje op hun voorhoofd. Ja daar kunnen we in de kerk in Nederland nog wel wat van leren. Die as zit in je haar en hoef je niet de hele dag te blijven dragen. Zag er best grappig uit. Op woensdag ben ik met school naar een stadje buiten Antigua gegaan, genaamd San Felipe. Hier hebben we een kerk bezocht die op de grond versierd was met fruit en bloemen. Dit gebeurt in elke kerk omdat het nu de vastentijd is voor Pasen. Daarna een jade-museum/winkel bezocht en op de markt gelopen.

Donderdag heb ik een rondleiding gekregen door het ziekenhuis waar ik vanaf gister werk. Ik heb gekozen om met de kinderen te gaan werken. Ik vind het nog een beetje lastig om hier veel over te vertellen. Ik heb nu 2 dagen gewerkt (van 8 tot 12 in de ochtend) en het is allemaal zo indrukwekkend dat ik het nog niet helemaal kan verwerken. Ik zal hier de volgende keer op terug komen.

Zaterdag heb ik de vulkaan Acatenango beklommen. Dit is een van mijn mooiste en tegelijkertijd fysiek zwaarste ervaringen ooit geweest. Je kunt je dit vanuit je luie stoel niet voorstellen, maar het vergt echt alles van je lichaam, elk stukje energie dat je in je hebt. En vooral doorzettingsvermogen. Nu heb ik doorzettingsvermogen gelukkig opgebouwd bij mijn vorige alleenreizen die niet zo ver weg waren. (Druiven plukken in Frankrijk, Appels plukken in Nederland en werken in een winkel in Noorwegen). Deze dingen waren misschien niet even zwaar fysiek gezien, maar wat het allerbelangrijkste is aan iets zwaars doorstaan is dat je je er mentaal overheen kunt zetten. Verstand op nul en doorstappen, hup die vulkaan op!

Overal om je heen is vulkaanas dat opstuift en in je ogen, oren, neus en mond gaat zitten. Aangezien ik astma heb was dit erg lastig en ik had het na 10 minuten al enorm benauwd. Maar als je dan 6 uur later op de top aankomt bij je kamp, dan voel je je echt een overwinnaar. Je kon nog wel wat verder klimmen, maar daar gingen we niet kamperen, dat was te gevaarlijk vanwege de wind. We zijn wel hoger gegaan om de zonsondergang te bekijken. Ik heb van mn leven nog nooit zo´n enge tocht meegemaakt. De gids zei op een gegeven moment: Nu wordt het even gevaarlijk, maar als je valt, val dan naar links want rechts is een ravijn. Nu was links ook niet zo´n goede optie, want dat was heel steil naar beneden zonder houvast, alleen vulkaanzand. Eenmaal boven konden we bijna niet staan door de sterke wind. We gingen nog een stukje verder lopen in een mistig landschap, toen we opeens de gids niet meer konden zien (je kon 5 a 10 meter ver kijken).Gids uiteindelijk weer teruggevonden en toen gingen we weer een stukje naar beneden. Dit was weer een hele enge afdaling omdat je hier alleen een paar onstabiele steentjes heb om op te staan en heel veel zand in je oog door de sterke wind. Wat ik toen heb gezien is misschien wel het mooiste uitzicht ooit. Je kon een andere vulkaan zien met wolken om de top en je keek over alle wolken uit. Daarboven was de zon. Het is zo indrukwekkend dat ik nogal schrok toen ik het zag (het kwam af en toe te voorschijn als de wolken om onze vulkaan verdwenen). Dan besef je pas dat je bijna 4000 meter hoog zit.

Weer aangekomen bij het kamp was er een lekker warm kampvuur om op te warmen en avondeten. Ja we waren bijna allemaal bevroren en heel erg nat door de vochtige, koude en sterke wind. Heel vroeg naar bed gegaan en vreselijk geslapen.. De terugweg de volgende ochtend was totaal anders dan de heenweg. In plaats van omhoog ga je nu naar beneden. Niet zo raar, maar je doet er maar 2 uur en 20 minuten over ipv 6 uur. Heb nu alleen zo enorm veel spierpijn in mijn benen dat ik amper kan lopen, laat staan salsadansen.

Ik woon nog steeds bij mijn familie en niet in het vrijwilligershuis waar ik eigenlijk had moeten zitten. Ik vond het veel te fijn hier, en je zit centraler. Anders had ik elke dag 30 min moeten lopen naar mijn werk, nu 10.

Het duurt nogal lang om alle foto´s op deze site te zetten. Daarom zet ik ze liever allemaal op facebook. (Dat gaat sneller). Als ik tijd heb zet ik er hier ook nog wel wat op.

Hoop dat jullie het ook nog fijn hebben in Nederland. Begin wel al mn vrienden en familie erg te missen, maar dat zal wel normaal zijn.

Tot de volgende keer, dan vertel ik weer wat meer! (haha dat rijmt, lol)

Alle kleuren van de regenboog..

Daar ben ik weer ¡hola!

Wat kun je toch veel meemaken in 1 week tijd! Ik moet wel even wennen dat hier alles zo anders gaat dan thuis. Elsemieke heeft het ook al vaak tegen me gezegd: 'Rox, een afspraak is nooit stipt zoals in Nederland, Guatemalteken hebben gewoon een andere mentaliteit'.. Jajaja, maar???

Nee je moet het gewoon accepteren, niet druk over maken en over je heen laten komen....

Vrijdag hebben Elsemieke en ik een shuttlebus genomen om 14.00 uur naar San Pedro. Het was de bedoeling dat de busschauffer iedereen thuis op zou halen. Dit ging goed bij mijn huis. Maar Elsemieke dr huis was onmogelijk te vinden. En nouja, ik sprak nog maar heel weinig Spaans en hij geen woord Engels. Dus, na een half uur zit ik in een bus met een hele boze busschauffeur, nogsteeds rondjes rijdend door Antigua op zoek naar Els. Je verwacht toch van een busschauffeur dat die de weg wel kent? (Nee dus, hier niet). Uiteindelijk is het wel gelukt en hebben we nog een hele grote groep Israeliers opgehaald. Na 2 minuten rijden kwam een meisje erachter dat ze het kabeltje van haar camera was vergeten. Boze chauffeur natuurlijk nog bozer, maar is gelukkig wel teruggereden. Uiteindelijk met zn 15en in een busje. Israeliers houden wel van een beetje zingen. Keigezellig haha.

Ik heb in mijn leven nog nooit zo´n hobbelige en enge reis gehad. Bij aankomst in San Pedro rond 18.00 uur, een dorpje aan de rand van een enorm meer omringd door vulkanen, werd onze bus omgeven door allemaal mannen, iedereen was aan het juichen en ze trokken de busdeur open. Nou toen kreeg ik wel even de schrik van mijn leven (allemaal beelden vlogen door mn hoofd van overvallers en andere onprettige gevallen). Maar dit was blijkbaar doodnormaal. Ze wilden ons allemaal heel graag naar ons hotel brengen. Een mannetje met een nepkaartje van een hotel praatte tegen mij door mn raampje dat open stond, geen woord van begrepen. Er was echter wel 1 man met een papiertje met onze namen erop geschreven. Dus die hebben we maar gevolgd, leek wel te vertrouwd. We hadden gereserveerd via een reisbureau in Antigua voor een hotel genaamd Zoola. Tijdens het lopen zei de man echter dat Zoola en Pinnochio precies hetzelfde hotel waren, en dus bracht hij ons naar Pinnochio. Ondertussen wijzend op een straatbordje met de naam Zoola erop (zie je wel dat we de goede kant op gaan??). Nou we waren zo blij met een bed dat we er verder niet meer over na dachten. Gelijk op bed geplofd en een paar uur geslapen. Rond 22.00 uur zijn we gaan eten in een of andere hippietent. San Pedro schijnt ook wel 'Little Amsterdam' genoemd te worden. Ofwel, hippies en drugs. Nachos gegeten en met mensen gepraat die ons vertelden dat Pinnochio zeker niet hetzelfde hotel was als Zoola. Ow... Nou dat gingen wel de ochtend erna wel regelen dan. We waren te moe. Vreselijk geslapen. Onze kamer was vlak naast de openbare toilet, waar een meisje de hele nacht door heeft lopen overgeven. Nou dat kon ik heel fijn allemaal horen dus.

´s Morgens vroeg wekker gezet en gedouched in een hokje met een gordijn ervoor. Iedereen had zo binnen kunnen lopen. Gepraat met la oficina (soort receptie) die ons naar het echte hotel Zoola bracht. Zoola blijkt geen reserveringen te maken en was die avond ervoor dus vol. Daarom zijn wij naar een ander hotel gebracht, zonder enige uitleg. Nu is Zoola wel een stuk duurder, maar ach. Nu wisten we in ieder geval waarom. En zoals ik dus als zei, het gaat hier niet altijd zoals je verwacht of gewend bent.

Ontbeten bij de haven met heerlijke pannenkoeken (bacon en kaas). nam nam nam. Rond half 11 bootje genomen naar een ander stadje aan het meer, Panajachel. Wat een drama die boot. We dachten dat het een soort rustige tocht naar de overkant zou zijn. Ik mag blij zijn dat ik mijn billen nog heb, hahaha. Helemaal nat gespat kwamen we aan in Panajachel. Dit stadje was alweer totaal anders dan San Pedro. Iedereen wil je constant en overal alles aansmeren. Mayavrouwtjes lopen met hele mooie kleurrijke doeken rond en kleine jongetjes proberen je knuffelbeertjes en andere prulletjes te verkopen en die gaan niet zo makkelijk weer weg. We zaten in een restaurantje en zelfs daar komen ze aan je tafel staan. Een jongetje hebben we nachos aangeboden, nou dat luste hij wel. Uiteindelijk heb ik uit medelijden toch maar een knuffelolifantje gekocht. Ik dacht er zo ook wel van af te zijn, maar dan komen er juist meer!

Daarna zijn we naar San Marcos gevaren. We hadden op de heenreis twee jongens ontmoet die hier woonden. Zij wilden ons wel een rondleiding geven. Een Mayajongen David (heel intelligent: spreekt 3 Mayadialecten, Engels, Spaans en leert Duits) en een Australier (William). Even gekletst in een restaurantje/bibliotheekje en vervolgens een stukje gelopen door de bergen naar een plek bij de rotsen, naar een soort plateau. Hier kon je vanaf springen, zo HOPPA het water in (8 á 10 meter lager). En ik heb het gedaan!! Kriebels in mn buik.

Rond 6 uur zijn we weer teruggevaren naar San Pedro. We hebben gegeten in een restaurant waar de straathond naast je tafel zit. Erg smakelijk. Wel erg lekker geslapen die nacht.

Zondag zijn we met een andere shuttle naar Chichicastenango gereden. Weer een super enge busreis. Ze rijden hier als gekken: briefje in de ene hand, half aan het stuur, telefoon in de andere hand, bellend een haarspeldbocht maken met een busje vol met mensen. Kan allemaal hier. In Chichi is de grootste markt van Guatemala. En oh wat is dit indrukwekkend. Toen we aankwamen regende het. Dit was wel even raar, aangezien het bij Lago Atitlan heel erg heet was (zelfs een beetje verbrand). Even geschuild in het eerste de beste hotel. Dit is een van de hotels waar oudere/gepensioneerde rijke toeristen slapen. Een enorme patio vol met bloemen en papegaaien. ´s Middags is er livemuziek. Nou jongens, zo ziet het er dus in alle andere hotels van Guatemala niet uit. Die hebben een bed, 4 muren een dak en een openbare toilet en douche. Maar het was wel erg mooi.

De markt is er een die je nergens anders op de wereld kan vinden. Het is zo ontzettend druk. We liepen met onze rugzakken op onze buik tussen de menigte door. Hopend dat we niet bestolen zouden worden. Duizend verschillende kleden en tassen, allemaal anders, heel kleurrijk en mooi. Alles wordt hier ook met de hand gemaakt (vooral door de Maya´s). Dit is natuurlijk ontzettend veel werk (patronen, kleuren, alles geweven) en toch willen ze nog wel af dingen, als je maar iets koopt bij ze.Een tas die ze eigenlijk voor 35 euro willen verkopen, verkopen ze ook nog graag voor 10 euro. Dat is zo zonde van het werk!

Nog in de kerk Santo Tomás geweest. Voor de kerk in een enorme trap, overbevolkt door alle mensen die daar zitten. Mensen in een rolstoel, mensen met maar 1 been, oude bedelende mensen, jonge kindjes, bloemenverkoopster. Vanalles. In de kerk was een oud mannejte met een oud vrouwtje aan het praten tegen een beeld van Jezus. Ik werd hierdoor wel heel erg ontroerd. Het zag er zo triest uit. Het vrouwtje vroeg later aan Elsemieke geld, waarna ze gelijk weer naar het beeld van Jezus ging om hem te bedanken. Ik wilde het mannetje graag ook wat geven, maar hij was verdwenen. Toen heb ik het geld iets te snel (zonder erbij na te denken) zomaar aan een andere man gegeven. Niet wetend of hij het wel wilde hebben. Hij keek mij namelijk nogal verbaasd aan, alsof hij dacht: ja wat moet ik hier mee? Haha heb ik weer.

Bij thuiskomst in Antigua eerst wat gegeten en daarna heerlijk geslapen. Vermoeiend hoor al die nieuwe indrukken.

Maandag na school naar mn camera gekeken (Merijn om hulp gevraagd, die weet wel veel van computers etc), aangezien ik de avond ervoor problemen had met mijn foto´s. Ze wilden niet op de computer overgezet worden, en waren plotseling vervierdubbeld. Al die mooie foto´s van Lago Atitlan!!!! Niets hielp echter. Waarschijnlijk is er iets mis met mn kaartje.

Dinsdag was het natuurlijk Valentijsdag (Hier: Dia de la coriño, ofwel dag van affectie/liefde). Vandaag ziek wakker geworden. Mijn buik heeft er niet zo veel zin meer in denk ik. In de middag naar een kerk geweest in Antigua, erg mooi allemaal! Daarna naar de markt geweest in Antigua zelf. Buiten is het oke, maar binnen in de hallen stinkt het echt ongelofelijk. Het vlees hangt de hele dag in de buitenlucht, onverkoeld en met heel veel vliegen erop. Er was zelfs een kraampje met eten waarop een baby verschoond werd. Mmm lekker.

Woensdag naar een museum geweest voor Mayamuziek en waar ook een koffiemuseum was. Heel interessant allemaal. Ik dacht dat het alleen een museum was, maar buiten was zelfs een echte koffieplantage. De koffiebonen liggen buiten te drogen. Koffie geproefd en geroken. Ow wat een heerlijke geuren.

Nou dat was het wel weer voor deze week. Morgen vroeg ga ik naar Monterrico met een hele grote groep.

Het is me trouwens, met de hulp van een lieve meneer in het internetcafé gelukt om toch de foto´s op de computer te krijgen. Joehoeeeee!!

Tot snel, hoop dat jullie niet schrikken van dit ellelange verhaal.

Buen viaje?

Lieve mensen,

Voor ik naar Guatemala ging was ik enorm onzeker of ik het allemaal wel leuk zou gaan hebben. Je hoort duizenden verhalen over hoe onveilig het is, dat het eten zo anders is, met een cultuurschok moet je zeker rekening houden! Veel negatieve maar ook positieve meningen heb ik gehoord. Na een tijdje weet je niet meer wat je moet geloven, maar een bepaald beeld heb je al wel gevormd. Je hebt in gedachten al een stad gebouwd, gebaseerd op al deze verhalen. Nu kan ik met eigen ogen zien hoe het hier echt aan toe gaat. En ik zal jullie vertellen, dat mijn 'zelfgebouwde stad' totaal anders is dan de werkelijkheid.

Mijn grote reis begon vroeg in de ochtend in Nederland, waar ondertussen al veel sneeuw was gevallen. Alleen de reis naar Schiphol toe was al vrij spannend (gelukkig had ik een geweldige chauffeur die niet bang was voor een sneeuw op de weg en een grote dosis mist). Veilig op het vliegveld moest ik natuurlijk afscheid nemen van mijn lieve moeder en alleen verder. Nu ben ik wel gewend alleen te reizen, maar dit was toch wel een beetje anders. Er kunnen zoveel dingen fout gaan. Je kunt je overstap missen, je bagage kan kwijtraken etcetera. Maarja hoe vaak gebeurt zoiets nou?

What are the odds dat je eerste vlucht vertraging heeft van 45 minuten, omdat het voor het allereerst in de hele Hollandse winter een keertje sneeuwt en het vliegtuig dat niet zo fijn vind? En wat nou als het de piloot toch lukt om de vertraging te kunnen verminderen naar 25 minuten en je nét op tijd aankomt bij de juiste gate in Madrid (de gate die zich natuurlijk bevindt op het verste plekje van de hele airport, welke zo groot is dat je van het ene deel naar het andere moet reizen met een trein)? Dat zou toch een mooi heroisch verhaal zijn? Nee, klein probleempje. Het maakt helemaal niet uit of jij ruim op tijd of op het allerlaatste moment aankomt bij je gate. Je reist nooit helemaal alleen. Er bestaat ook nog zoiets als bagage. 'Ja, als de bagage er nog niet is, kun jij ook niet mee..' Oke, en nu?

Ik moest het volgende vliegtuig nemen, dat vertrok om 00.40 uur naar Mexico, waar ik weer moest overstappen naar Guatemala City. Gelukkig heb ik de hele dag met 2 lieve mensen opgeschoten en in een hotel kunnen verblijven. Wel een lekker bad genomen, en de stad Madrid kunnen bekijken. Helaas was alles wat ik bij me had een trui, geen jas. En aangezien het in Madrid ook winter is was dat vrij koud. ´s Avonds namen we dus het vliegtuig, totaal uitgeput viel ik snel in slaap. Na wat erg kort leek werd omgeroepen dat we gingen landen. En waren we toen in Mexico? Nee. We waren we terug in MADRID!!! Het vliegtuig had een kapotte flap aan de vleugel, dus moesten we weer terug. Om 3 uur ´s nachts weer geland op de airport. Volgende vlucht om 8 uur ´s ochtends. Uiteindelijk ging daarna de rest van de reis wel goed en ben ik veilig aangekomen bij mijn gastgezin.

Mijn gastgezin is alles wat ik mij zou kunnen wensen. De moeder (Janet Flores) is een goede tijdelijke vervanging van mijn echte moeder. Ik heb een 'broer' en 'zus' van 21 en 20. Die zondag was het de verjaardag van Daniela (de dochter), dus het huis was vol met de rest van de familie. Niet echt een rustig welkom, maar wel erg gezellig. De gastvrouw kookt heerlijk en elke dag anders. Ik heb al aardig wat comidas tipicas (typische/locale gerechten) gegeten. Allemaal even lekker. Zelfs de frijoles vind ik te eten (bruine bonen pap/spul met sap). In het huis zijn ze allemaal erg geduldig en helpen me graag met Spaans praten. Ik leer super veel!

De lessen zijn erg interessant. Ik zit samen met een Noorse jongen in de klas, dus dat was ook een leuke verassing. Je leert elke dag weer wat nieuws, maar er wordt ook veel herhaald. Ik geniet echt van alle nieuwe woorden die zich een weg banen in mijn hoofd om een plekje te vinden waar ze voor altijd kunnen blijven, hopelijk.

Maandag zijn we uitgeweest in een echte Irish Pub met een echte Ierse quiz. Weinig muziek, maar wel weer heel veel nieuwe mensen ontmoet. Canadezen, Amerikanen, Noren, Belgen. Echt van alles wat. Het is hier zo anders dan thuis. Iedereen praat met elkaar, herkent elkaar de volgende keer weer, je nodigt elkaar uit om ergens heen te gaan. Iedereen is vriendelijk.

De Guatemalteken zijn echt super klein. De gemiddelde man hier is 1.60, misschien iets groter. Dus ookal ben ik in Nederland klein, hier ben ik vaak al groter dan de meeste mannen. Rare ervaring is dat. Alle mannen (jong of oud) kijken je na, fluiten, zeggen gedag. Erg onbeschoft als je het mij vraagt. Maar daar wen je ook wel weer aan, niet te veel aandacht aan schenken.

Dinsdag naar Cerro de la Cruz (Berg van het kruis) geweest. Je hebt een geweldig uitzicht over de hele stad. Stad is misschien een groot woord. Het lijkt hier meer op een groot dorp. Alle straten zijn heel overzichtelijk, allemaal in blokken ingedeeld. Later die dag een salsales gehad bij mijn taalschool van 4 tot 5. En vervolgens doorgegaan naar een andere dansschool (Salsa Dreams) om nog een uur te dansen. Allemaal gratis op dinsdag. ´s Avonds was het ladies night in Monoloco (waar ik nu ook zit voor internet). Dat betekent dat alle meisjes 40 of 50 eurocent betalen voor een drankje. Dat vind je nergens in Nederland! Daarna een eeuwigheid gedanst in La Sin Ventura. Hier komt iedereen om salsa te dansen. En oh wat kunnen ze dat goed!! Het lijkt alsof ze vliegen.

Woensdag weer naar Salsa Dreams gegaan om naar Elsemieke te kijken die daar salsalessen neemt. Nou ik heb mij meteen ingeschreven voor 15 lessen (kost hier slechts 1050 Quetzales = ongeveer 100 euro).

Nu ga ik een beetje opschieten want ik heb over 10 minuten mijn eerste salsales!!!! Heel veel zin in :)

Hoop dat jullie nu een beetje een indruk hebben van hoe ik het hier heb. Het is echt geweldig. Zou bijna niet meer terug willen. Er is zoveel te doen en te zien.

Dikke knuffel, hasta luego!

ps. De stad is helemaal niet zo gevaarlijk als overal verteld wordt. Ik ben zelfs een keer in het donker naar huis gelopen. Niets gebeurt. Er gebeuren wel eens dingen, maar je moet gewoon je koppie erbij houden.