Lieve mensen,

Voor ik naar Guatemala ging was ik enorm onzeker of ik het allemaal wel leuk zou gaan hebben. Je hoort duizenden verhalen over hoe onveilig het is, dat het eten zo anders is, met een cultuurschok moet je zeker rekening houden! Veel negatieve maar ook positieve meningen heb ik gehoord. Na een tijdje weet je niet meer wat je moet geloven, maar een bepaald beeld heb je al wel gevormd. Je hebt in gedachten al een stad gebouwd, gebaseerd op al deze verhalen. Nu kan ik met eigen ogen zien hoe het hier echt aan toe gaat. En ik zal jullie vertellen, dat mijn 'zelfgebouwde stad' totaal anders is dan de werkelijkheid.

Mijn grote reis begon vroeg in de ochtend in Nederland, waar ondertussen al veel sneeuw was gevallen. Alleen de reis naar Schiphol toe was al vrij spannend (gelukkig had ik een geweldige chauffeur die niet bang was voor een sneeuw op de weg en een grote dosis mist). Veilig op het vliegveld moest ik natuurlijk afscheid nemen van mijn lieve moeder en alleen verder. Nu ben ik wel gewend alleen te reizen, maar dit was toch wel een beetje anders. Er kunnen zoveel dingen fout gaan. Je kunt je overstap missen, je bagage kan kwijtraken etcetera. Maarja hoe vaak gebeurt zoiets nou?

What are the odds dat je eerste vlucht vertraging heeft van 45 minuten, omdat het voor het allereerst in de hele Hollandse winter een keertje sneeuwt en het vliegtuig dat niet zo fijn vind? En wat nou als het de piloot toch lukt om de vertraging te kunnen verminderen naar 25 minuten en je nét op tijd aankomt bij de juiste gate in Madrid (de gate die zich natuurlijk bevindt op het verste plekje van de hele airport, welke zo groot is dat je van het ene deel naar het andere moet reizen met een trein)? Dat zou toch een mooi heroisch verhaal zijn? Nee, klein probleempje. Het maakt helemaal niet uit of jij ruim op tijd of op het allerlaatste moment aankomt bij je gate. Je reist nooit helemaal alleen. Er bestaat ook nog zoiets als bagage. 'Ja, als de bagage er nog niet is, kun jij ook niet mee..' Oke, en nu?

Ik moest het volgende vliegtuig nemen, dat vertrok om 00.40 uur naar Mexico, waar ik weer moest overstappen naar Guatemala City. Gelukkig heb ik de hele dag met 2 lieve mensen opgeschoten en in een hotel kunnen verblijven. Wel een lekker bad genomen, en de stad Madrid kunnen bekijken. Helaas was alles wat ik bij me had een trui, geen jas. En aangezien het in Madrid ook winter is was dat vrij koud. ´s Avonds namen we dus het vliegtuig, totaal uitgeput viel ik snel in slaap. Na wat erg kort leek werd omgeroepen dat we gingen landen. En waren we toen in Mexico? Nee. We waren we terug in MADRID!!! Het vliegtuig had een kapotte flap aan de vleugel, dus moesten we weer terug. Om 3 uur ´s nachts weer geland op de airport. Volgende vlucht om 8 uur ´s ochtends. Uiteindelijk ging daarna de rest van de reis wel goed en ben ik veilig aangekomen bij mijn gastgezin.

Mijn gastgezin is alles wat ik mij zou kunnen wensen. De moeder (Janet Flores) is een goede tijdelijke vervanging van mijn echte moeder. Ik heb een 'broer' en 'zus' van 21 en 20. Die zondag was het de verjaardag van Daniela (de dochter), dus het huis was vol met de rest van de familie. Niet echt een rustig welkom, maar wel erg gezellig. De gastvrouw kookt heerlijk en elke dag anders. Ik heb al aardig wat comidas tipicas (typische/locale gerechten) gegeten. Allemaal even lekker. Zelfs de frijoles vind ik te eten (bruine bonen pap/spul met sap). In het huis zijn ze allemaal erg geduldig en helpen me graag met Spaans praten. Ik leer super veel!

De lessen zijn erg interessant. Ik zit samen met een Noorse jongen in de klas, dus dat was ook een leuke verassing. Je leert elke dag weer wat nieuws, maar er wordt ook veel herhaald. Ik geniet echt van alle nieuwe woorden die zich een weg banen in mijn hoofd om een plekje te vinden waar ze voor altijd kunnen blijven, hopelijk.

Maandag zijn we uitgeweest in een echte Irish Pub met een echte Ierse quiz. Weinig muziek, maar wel weer heel veel nieuwe mensen ontmoet. Canadezen, Amerikanen, Noren, Belgen. Echt van alles wat. Het is hier zo anders dan thuis. Iedereen praat met elkaar, herkent elkaar de volgende keer weer, je nodigt elkaar uit om ergens heen te gaan. Iedereen is vriendelijk.

De Guatemalteken zijn echt super klein. De gemiddelde man hier is 1.60, misschien iets groter. Dus ookal ben ik in Nederland klein, hier ben ik vaak al groter dan de meeste mannen. Rare ervaring is dat. Alle mannen (jong of oud) kijken je na, fluiten, zeggen gedag. Erg onbeschoft als je het mij vraagt. Maar daar wen je ook wel weer aan, niet te veel aandacht aan schenken.

Dinsdag naar Cerro de la Cruz (Berg van het kruis) geweest. Je hebt een geweldig uitzicht over de hele stad. Stad is misschien een groot woord. Het lijkt hier meer op een groot dorp. Alle straten zijn heel overzichtelijk, allemaal in blokken ingedeeld. Later die dag een salsales gehad bij mijn taalschool van 4 tot 5. En vervolgens doorgegaan naar een andere dansschool (Salsa Dreams) om nog een uur te dansen. Allemaal gratis op dinsdag. ´s Avonds was het ladies night in Monoloco (waar ik nu ook zit voor internet). Dat betekent dat alle meisjes 40 of 50 eurocent betalen voor een drankje. Dat vind je nergens in Nederland! Daarna een eeuwigheid gedanst in La Sin Ventura. Hier komt iedereen om salsa te dansen. En oh wat kunnen ze dat goed!! Het lijkt alsof ze vliegen.

Woensdag weer naar Salsa Dreams gegaan om naar Elsemieke te kijken die daar salsalessen neemt. Nou ik heb mij meteen ingeschreven voor 15 lessen (kost hier slechts 1050 Quetzales = ongeveer 100 euro).

Nu ga ik een beetje opschieten want ik heb over 10 minuten mijn eerste salsales!!!! Heel veel zin in :)

Hoop dat jullie nu een beetje een indruk hebben van hoe ik het hier heb. Het is echt geweldig. Zou bijna niet meer terug willen. Er is zoveel te doen en te zien.

Dikke knuffel, hasta luego!

ps. De stad is helemaal niet zo gevaarlijk als overal verteld wordt. Ik ben zelfs een keer in het donker naar huis gelopen. Niets gebeurt. Er gebeuren wel eens dingen, maar je moet gewoon je koppie erbij houden.