Buenos tardes para mi, buenas noches para ustedes!

Zo kleurrijk als mijn vorige weekend was, zo donker zijn mijn afgelopen 2 weekenden geweest. Betekent niet dat het minder leuk was!

Op vrijdag 17 februari zijn we met een hele grote groep studenten (vooral uit het franssprekende gedeelte van Belgie) om 8 uur ´s ochtends vertrokken naar Monterrico. En ja, ik heb hiervoor helaas wel een dag school moeten missen, maar het was het dubbel en dwars waard. Monterrico is een plaatsje aan het strand. Even voor degenen die niet weten hoe Guatemala gelegen ligt: Guatemala ligt in Midden-Amerika, tussen twee oceanen in. In het zuiden/westen grenst het aan de Grote Oceaan (Pacific Ocean) en in het oosten grenst het aan de golf van Honduras of de Caribische zee. Monterrico ligt aan de zuidkant. Dit betekent dat het strand zwart was in plaats van zoals aan de Caribische kust mooi wit. Dit is zo apart, een zwart strand. En zo ontzettend heet aan je voeten!! Alle stranden aan de westkant van Mexico tot half Costa Rica zijn zwart..

Dit weekend is vooral veel relaxen geweest met een licuado con fresa y leche in je hand, liggend in een hangmat. En terwijl je op je eten wacht kun je lekker genieten van het mooie uitzicht. Het hotel waar we zaten (El delfin) was gewoon op het strand. De eerste dag dat we aankwamen had ik al mn tasje klaar met spulletjes voor op het strand, toen ik om me heen keek en zag dat iedereen al weg was.. Ik dacht: ja maar hé, ik weet de weg niet naar het strand hoor! Nou, dat was dus gewoon 10 stappen lopen.

De golven op het strand zijn heel erg sterk en hoog. Zwemmen kun je het niet noemen. Pootjebaden is niet mogelijk. Noem het maar gerust een gevecht met de golven, waarna je er met een souvenir van de zee weer uit komt (nl, heleboel zwart zand in je bikini). Gelukkig had het hotel een hoop buitendouches en een zwembad. Was een heerlijk weekend.

Op de terugweg op zondag een paar typisch Guatemalteekse probleempjes gehad. Ik hoorde als enige opeens niet meer in de bus met de rest. Uiteindelijk is het wel goed gekomen. Bij aankomst in Antigua rond 7 uur ´s avonds (dan is t dus al donker) werd ik afgezet bij Parque Central. De rest van de bus (18 mensen ongeveer) moesten in het Noorden van de stad zijn, ik alleen in het Zuiden. Top, met 2 tassen vol spullen. Ben toen verdwaald en weer teruggelopen naar het park. Gelukkig is Ruben (reddende engel) toch nog de bus uitgestapt en heeft me naar huis gelopen. Was wel even eng hoor :(

In mijn laatste week van Spaanse lessen heb ik nog met wat excursies meegedaan. Op dinsdag was het carnaval hier in Guatemala. Op school hadden we ´s middags daarover een soort workshop. Dit hield in: een masker beschilderen, eieren beschilderen en daar pica pica indoen en die dichtplakken met een gekleurd papiertje. Pica Pica is een soort confetti. En als kers op de taart moesten we de eieren op elkaars hoofd kapotgooien. Heb enorm gelachen. 4 uur later zat er nog pica pica in mn haar en mn kleren. Ik vind zelfs een week later nog een roze stukje in de douche.. Woensdag was het aswoensdag. Dan loopt heel Antigua de hele dag met een askruisje op hun voorhoofd. Ja daar kunnen we in de kerk in Nederland nog wel wat van leren. Die as zit in je haar en hoef je niet de hele dag te blijven dragen. Zag er best grappig uit. Op woensdag ben ik met school naar een stadje buiten Antigua gegaan, genaamd San Felipe. Hier hebben we een kerk bezocht die op de grond versierd was met fruit en bloemen. Dit gebeurt in elke kerk omdat het nu de vastentijd is voor Pasen. Daarna een jade-museum/winkel bezocht en op de markt gelopen.

Donderdag heb ik een rondleiding gekregen door het ziekenhuis waar ik vanaf gister werk. Ik heb gekozen om met de kinderen te gaan werken. Ik vind het nog een beetje lastig om hier veel over te vertellen. Ik heb nu 2 dagen gewerkt (van 8 tot 12 in de ochtend) en het is allemaal zo indrukwekkend dat ik het nog niet helemaal kan verwerken. Ik zal hier de volgende keer op terug komen.

Zaterdag heb ik de vulkaan Acatenango beklommen. Dit is een van mijn mooiste en tegelijkertijd fysiek zwaarste ervaringen ooit geweest. Je kunt je dit vanuit je luie stoel niet voorstellen, maar het vergt echt alles van je lichaam, elk stukje energie dat je in je hebt. En vooral doorzettingsvermogen. Nu heb ik doorzettingsvermogen gelukkig opgebouwd bij mijn vorige alleenreizen die niet zo ver weg waren. (Druiven plukken in Frankrijk, Appels plukken in Nederland en werken in een winkel in Noorwegen). Deze dingen waren misschien niet even zwaar fysiek gezien, maar wat het allerbelangrijkste is aan iets zwaars doorstaan is dat je je er mentaal overheen kunt zetten. Verstand op nul en doorstappen, hup die vulkaan op!

Overal om je heen is vulkaanas dat opstuift en in je ogen, oren, neus en mond gaat zitten. Aangezien ik astma heb was dit erg lastig en ik had het na 10 minuten al enorm benauwd. Maar als je dan 6 uur later op de top aankomt bij je kamp, dan voel je je echt een overwinnaar. Je kon nog wel wat verder klimmen, maar daar gingen we niet kamperen, dat was te gevaarlijk vanwege de wind. We zijn wel hoger gegaan om de zonsondergang te bekijken. Ik heb van mn leven nog nooit zo´n enge tocht meegemaakt. De gids zei op een gegeven moment: Nu wordt het even gevaarlijk, maar als je valt, val dan naar links want rechts is een ravijn. Nu was links ook niet zo´n goede optie, want dat was heel steil naar beneden zonder houvast, alleen vulkaanzand. Eenmaal boven konden we bijna niet staan door de sterke wind. We gingen nog een stukje verder lopen in een mistig landschap, toen we opeens de gids niet meer konden zien (je kon 5 a 10 meter ver kijken).Gids uiteindelijk weer teruggevonden en toen gingen we weer een stukje naar beneden. Dit was weer een hele enge afdaling omdat je hier alleen een paar onstabiele steentjes heb om op te staan en heel veel zand in je oog door de sterke wind. Wat ik toen heb gezien is misschien wel het mooiste uitzicht ooit. Je kon een andere vulkaan zien met wolken om de top en je keek over alle wolken uit. Daarboven was de zon. Het is zo indrukwekkend dat ik nogal schrok toen ik het zag (het kwam af en toe te voorschijn als de wolken om onze vulkaan verdwenen). Dan besef je pas dat je bijna 4000 meter hoog zit.

Weer aangekomen bij het kamp was er een lekker warm kampvuur om op te warmen en avondeten. Ja we waren bijna allemaal bevroren en heel erg nat door de vochtige, koude en sterke wind. Heel vroeg naar bed gegaan en vreselijk geslapen.. De terugweg de volgende ochtend was totaal anders dan de heenweg. In plaats van omhoog ga je nu naar beneden. Niet zo raar, maar je doet er maar 2 uur en 20 minuten over ipv 6 uur. Heb nu alleen zo enorm veel spierpijn in mijn benen dat ik amper kan lopen, laat staan salsadansen.

Ik woon nog steeds bij mijn familie en niet in het vrijwilligershuis waar ik eigenlijk had moeten zitten. Ik vond het veel te fijn hier, en je zit centraler. Anders had ik elke dag 30 min moeten lopen naar mijn werk, nu 10.

Het duurt nogal lang om alle foto´s op deze site te zetten. Daarom zet ik ze liever allemaal op facebook. (Dat gaat sneller). Als ik tijd heb zet ik er hier ook nog wel wat op.

Hoop dat jullie het ook nog fijn hebben in Nederland. Begin wel al mn vrienden en familie erg te missen, maar dat zal wel normaal zijn.

Tot de volgende keer, dan vertel ik weer wat meer! (haha dat rijmt, lol)