Daar ben ik weer ¡hola!

Wat kun je toch veel meemaken in 1 week tijd! Ik moet wel even wennen dat hier alles zo anders gaat dan thuis. Elsemieke heeft het ook al vaak tegen me gezegd: 'Rox, een afspraak is nooit stipt zoals in Nederland, Guatemalteken hebben gewoon een andere mentaliteit'.. Jajaja, maar???

Nee je moet het gewoon accepteren, niet druk over maken en over je heen laten komen....

Vrijdag hebben Elsemieke en ik een shuttlebus genomen om 14.00 uur naar San Pedro. Het was de bedoeling dat de busschauffer iedereen thuis op zou halen. Dit ging goed bij mijn huis. Maar Elsemieke dr huis was onmogelijk te vinden. En nouja, ik sprak nog maar heel weinig Spaans en hij geen woord Engels. Dus, na een half uur zit ik in een bus met een hele boze busschauffeur, nogsteeds rondjes rijdend door Antigua op zoek naar Els. Je verwacht toch van een busschauffeur dat die de weg wel kent? (Nee dus, hier niet). Uiteindelijk is het wel gelukt en hebben we nog een hele grote groep Israeliers opgehaald. Na 2 minuten rijden kwam een meisje erachter dat ze het kabeltje van haar camera was vergeten. Boze chauffeur natuurlijk nog bozer, maar is gelukkig wel teruggereden. Uiteindelijk met zn 15en in een busje. Israeliers houden wel van een beetje zingen. Keigezellig haha.

Ik heb in mijn leven nog nooit zo´n hobbelige en enge reis gehad. Bij aankomst in San Pedro rond 18.00 uur, een dorpje aan de rand van een enorm meer omringd door vulkanen, werd onze bus omgeven door allemaal mannen, iedereen was aan het juichen en ze trokken de busdeur open. Nou toen kreeg ik wel even de schrik van mijn leven (allemaal beelden vlogen door mn hoofd van overvallers en andere onprettige gevallen). Maar dit was blijkbaar doodnormaal. Ze wilden ons allemaal heel graag naar ons hotel brengen. Een mannetje met een nepkaartje van een hotel praatte tegen mij door mn raampje dat open stond, geen woord van begrepen. Er was echter wel 1 man met een papiertje met onze namen erop geschreven. Dus die hebben we maar gevolgd, leek wel te vertrouwd. We hadden gereserveerd via een reisbureau in Antigua voor een hotel genaamd Zoola. Tijdens het lopen zei de man echter dat Zoola en Pinnochio precies hetzelfde hotel waren, en dus bracht hij ons naar Pinnochio. Ondertussen wijzend op een straatbordje met de naam Zoola erop (zie je wel dat we de goede kant op gaan??). Nou we waren zo blij met een bed dat we er verder niet meer over na dachten. Gelijk op bed geplofd en een paar uur geslapen. Rond 22.00 uur zijn we gaan eten in een of andere hippietent. San Pedro schijnt ook wel 'Little Amsterdam' genoemd te worden. Ofwel, hippies en drugs. Nachos gegeten en met mensen gepraat die ons vertelden dat Pinnochio zeker niet hetzelfde hotel was als Zoola. Ow... Nou dat gingen wel de ochtend erna wel regelen dan. We waren te moe. Vreselijk geslapen. Onze kamer was vlak naast de openbare toilet, waar een meisje de hele nacht door heeft lopen overgeven. Nou dat kon ik heel fijn allemaal horen dus.

´s Morgens vroeg wekker gezet en gedouched in een hokje met een gordijn ervoor. Iedereen had zo binnen kunnen lopen. Gepraat met la oficina (soort receptie) die ons naar het echte hotel Zoola bracht. Zoola blijkt geen reserveringen te maken en was die avond ervoor dus vol. Daarom zijn wij naar een ander hotel gebracht, zonder enige uitleg. Nu is Zoola wel een stuk duurder, maar ach. Nu wisten we in ieder geval waarom. En zoals ik dus als zei, het gaat hier niet altijd zoals je verwacht of gewend bent.

Ontbeten bij de haven met heerlijke pannenkoeken (bacon en kaas). nam nam nam. Rond half 11 bootje genomen naar een ander stadje aan het meer, Panajachel. Wat een drama die boot. We dachten dat het een soort rustige tocht naar de overkant zou zijn. Ik mag blij zijn dat ik mijn billen nog heb, hahaha. Helemaal nat gespat kwamen we aan in Panajachel. Dit stadje was alweer totaal anders dan San Pedro. Iedereen wil je constant en overal alles aansmeren. Mayavrouwtjes lopen met hele mooie kleurrijke doeken rond en kleine jongetjes proberen je knuffelbeertjes en andere prulletjes te verkopen en die gaan niet zo makkelijk weer weg. We zaten in een restaurantje en zelfs daar komen ze aan je tafel staan. Een jongetje hebben we nachos aangeboden, nou dat luste hij wel. Uiteindelijk heb ik uit medelijden toch maar een knuffelolifantje gekocht. Ik dacht er zo ook wel van af te zijn, maar dan komen er juist meer!

Daarna zijn we naar San Marcos gevaren. We hadden op de heenreis twee jongens ontmoet die hier woonden. Zij wilden ons wel een rondleiding geven. Een Mayajongen David (heel intelligent: spreekt 3 Mayadialecten, Engels, Spaans en leert Duits) en een Australier (William). Even gekletst in een restaurantje/bibliotheekje en vervolgens een stukje gelopen door de bergen naar een plek bij de rotsen, naar een soort plateau. Hier kon je vanaf springen, zo HOPPA het water in (8 á 10 meter lager). En ik heb het gedaan!! Kriebels in mn buik.

Rond 6 uur zijn we weer teruggevaren naar San Pedro. We hebben gegeten in een restaurant waar de straathond naast je tafel zit. Erg smakelijk. Wel erg lekker geslapen die nacht.

Zondag zijn we met een andere shuttle naar Chichicastenango gereden. Weer een super enge busreis. Ze rijden hier als gekken: briefje in de ene hand, half aan het stuur, telefoon in de andere hand, bellend een haarspeldbocht maken met een busje vol met mensen. Kan allemaal hier. In Chichi is de grootste markt van Guatemala. En oh wat is dit indrukwekkend. Toen we aankwamen regende het. Dit was wel even raar, aangezien het bij Lago Atitlan heel erg heet was (zelfs een beetje verbrand). Even geschuild in het eerste de beste hotel. Dit is een van de hotels waar oudere/gepensioneerde rijke toeristen slapen. Een enorme patio vol met bloemen en papegaaien. ´s Middags is er livemuziek. Nou jongens, zo ziet het er dus in alle andere hotels van Guatemala niet uit. Die hebben een bed, 4 muren een dak en een openbare toilet en douche. Maar het was wel erg mooi.

De markt is er een die je nergens anders op de wereld kan vinden. Het is zo ontzettend druk. We liepen met onze rugzakken op onze buik tussen de menigte door. Hopend dat we niet bestolen zouden worden. Duizend verschillende kleden en tassen, allemaal anders, heel kleurrijk en mooi. Alles wordt hier ook met de hand gemaakt (vooral door de Maya´s). Dit is natuurlijk ontzettend veel werk (patronen, kleuren, alles geweven) en toch willen ze nog wel af dingen, als je maar iets koopt bij ze.Een tas die ze eigenlijk voor 35 euro willen verkopen, verkopen ze ook nog graag voor 10 euro. Dat is zo zonde van het werk!

Nog in de kerk Santo Tomás geweest. Voor de kerk in een enorme trap, overbevolkt door alle mensen die daar zitten. Mensen in een rolstoel, mensen met maar 1 been, oude bedelende mensen, jonge kindjes, bloemenverkoopster. Vanalles. In de kerk was een oud mannejte met een oud vrouwtje aan het praten tegen een beeld van Jezus. Ik werd hierdoor wel heel erg ontroerd. Het zag er zo triest uit. Het vrouwtje vroeg later aan Elsemieke geld, waarna ze gelijk weer naar het beeld van Jezus ging om hem te bedanken. Ik wilde het mannetje graag ook wat geven, maar hij was verdwenen. Toen heb ik het geld iets te snel (zonder erbij na te denken) zomaar aan een andere man gegeven. Niet wetend of hij het wel wilde hebben. Hij keek mij namelijk nogal verbaasd aan, alsof hij dacht: ja wat moet ik hier mee? Haha heb ik weer.

Bij thuiskomst in Antigua eerst wat gegeten en daarna heerlijk geslapen. Vermoeiend hoor al die nieuwe indrukken.

Maandag na school naar mn camera gekeken (Merijn om hulp gevraagd, die weet wel veel van computers etc), aangezien ik de avond ervoor problemen had met mijn foto´s. Ze wilden niet op de computer overgezet worden, en waren plotseling vervierdubbeld. Al die mooie foto´s van Lago Atitlan!!!! Niets hielp echter. Waarschijnlijk is er iets mis met mn kaartje.

Dinsdag was het natuurlijk Valentijsdag (Hier: Dia de la coriño, ofwel dag van affectie/liefde). Vandaag ziek wakker geworden. Mijn buik heeft er niet zo veel zin meer in denk ik. In de middag naar een kerk geweest in Antigua, erg mooi allemaal! Daarna naar de markt geweest in Antigua zelf. Buiten is het oke, maar binnen in de hallen stinkt het echt ongelofelijk. Het vlees hangt de hele dag in de buitenlucht, onverkoeld en met heel veel vliegen erop. Er was zelfs een kraampje met eten waarop een baby verschoond werd. Mmm lekker.

Woensdag naar een museum geweest voor Mayamuziek en waar ook een koffiemuseum was. Heel interessant allemaal. Ik dacht dat het alleen een museum was, maar buiten was zelfs een echte koffieplantage. De koffiebonen liggen buiten te drogen. Koffie geproefd en geroken. Ow wat een heerlijke geuren.

Nou dat was het wel weer voor deze week. Morgen vroeg ga ik naar Monterrico met een hele grote groep.

Het is me trouwens, met de hulp van een lieve meneer in het internetcafé gelukt om toch de foto´s op de computer te krijgen. Joehoeeeee!!

Tot snel, hoop dat jullie niet schrikken van dit ellelange verhaal.