Nou het is al weer een hele lange tijd geleden sinds ik wat op mijn blog heb geschreven. Excuses daarvoor. Heb het erg druk gehad, maar nu heb ik dan eindelijk tijd.

Hopelijk gaat alles goed met jullie in Nederland. Heb gehoord dat het al wat minder koud aan het worden is. Happy spring! Ik wil jullie nog even bedanken voor alle lieve en inspirerende berichtjes gedurende de afgelopen weken (maanden). Heel erg fijn om dat allemaal te lezen.

Ik zal jullie vertellen over mijn afgelopen 3 weken, dus ook weer 3 weekenden met plezier en nieuwe ontdekkingen hier in dit mooie Guatemala.
In het weekend van vrijdag 9 maart tot zondag 11 maart ben ik naar Semuc Champey geweest. Ik had hier al zoveel mooie foto´s van gezien, maar wilde het natuurlijk ook zelf beleven. Die vrijdag heb ik gewoon nog gewerkt. Met Melvin op schoot gezeten, en hem aan het lachen gemaakt door hem door elkaar heen te hobbelen. Nou lachen lachen en toen wilde hij mij een knuffel geven. Na de knuffel merkte ik dat hij een mooie lange slijmdraad in mijn shirtje had achtergelaten. Ik ben een doekje gaan halen, maar toen ik terug kwam zag ik Melvin op mijn andere t-shirt sabbelen dat ik achter had gelaten op de stoel naast hem. Heerlijk...

Om 14.00 zou de shuttle ons ophalen. Guatemalteekse 14.00 uur werd dus 14.30/14.45. De reis zou ongeveer 8 uur duren, maar heeft uiteindelijk wel 10 uur geduurd, omdat we heel lang in de file hebben gestaan. 2 stops gehad, waarvan een bij McDonalds. De groep waarmee we reisten bestond uit: Ruben, Merijn, Tiril en een hele groep fransbelgen. We kenden ze wel een beetje, maar sociaal zijn ze niet echt met anderen die geen frans spreken. Met elkaar zijn ze echter heeeeel erg sociaal. Het is echt ongelofelijk, maar ze kunnen gewoon van `s morgens vroeg tot midden in de nacht blijven praten. Op het allerlaatste deel van de shuttlebusreis zat er namelijk eentje met zijn armen over mijn rugleuning met het meisje naast hem te praten (ik probeerde te slapen). Zijn armen zaten telkens op mijn haar en ik kon mijn hoofd niet normaal strekken want daar zat zijn hoofd. Hij heeft 2 uur lang in mijn oor lopen tetteren. Ongelofelijk.. Laatste deel moesten we verhuizen van de shuttle (met stoelen) naar een pick-up. Dit is dus een auto waarin iedereen in de achterbak moet (met bagage) zoals je varkens weleens vervoerd ziet worden. Hilarisch om 12 uur `s nachts in een soort jungle. Ik vond het op zich wel grappig, totdat ik merkte dat mijn zonnebrand was gaan spuiten en nu door mijn hele tas zat. De dop was er weken geleden al afgevallen, maarja ik heb toch zonnebrandcreme nodig.
Bij aankomst kregen we een kamer voor 4 aangewezen. De bedden waren nogal vochtig, maar we sliepen binnen 10 minuten.
Wekker om 6 uur gezet, en met pannenkoeken ontbeten. Het had de hele nacht geregend, en ook in de morgen regende het nog. Dit was wel wat minder leuk natuurlijk. We zijn eerst in bikini naar de grotten gelopen. Hier kreeg iedereen zijn eigen kaarsje en gingen we de grotten in met een guide. We stonden daar in die donkere grotten met 23 lichtjes, zag er wel heel gezellig uit. Toen begon de tocht (na een korte uitleg over dat je niet bang hoeft te zijn voor beestjes in het water, er zijn alleen maar vleermuizen hier). We moesten metteen al door het water zwemmen met je kaarsje in je hand. Daarna moest iedereen een ladder opklimmen, lekker glibberig. Vervolgens weer een andere ladder af. Dit duurde nogal lang, aangezien we met een enorme groep waren. Nu moesten we een stukje verder lopen en hing er een hele grote stalactiet (daar hing het trouwens vol van, maar deze leek wel een soort orgel dat op z`n kop hing). Hier moesten we even wachten op een andere groep die daar was aangekomen. Konden we mooi bekijken wat wij moesten doen. Het was namelijk de bedoeling dat je met een touw omhoog klom met je voeten tegen de muur, maar dan wel IN een waterval (er tegenin klimmen dus). Veel van die grote gespierde mannen hadden er best wel moeite mee, dus dat beloofde nogal wat. Toen ik het zelf deed kwam ik echter gewoon in een keer omhoog, ookal zag ik niets doordat er een hele waterval in mn oog zat en kon je er amper door ademen. Maar ik heb het dus gewoon gedaan, whoehoee! Na de waterval kwamen er '3 zwembaden'. Hier moesten we dus 3x zwemmen met je kaarsje in je hand, totdat we bij een ander gedeelte aankwamen. Hier kon iedereen een stukje de rotsen opklimmen om dan in het water omringd door andere rotsen te springen. Ongeveer 2,5 meter, best eng, maar ik wilde niets missen. Je moest precies in het midden van het waten belanden, anders kon je tegen de rotsen aan knallen. Nouja, en wie springt er dan weer net iets te ver?? Ik. Gelukkig heb ik me niet bezeerd, ging goed. Hierna begon te terugreis met nog meer avonturen en een hoop vleermuizen op het plafond. Na de grotten liepen we een stukje buiten (zon scheen weer) naar een enorme schommel boven het water. De schommel werd naar de kant getrokken, je moest erop gaan zitten en werd dan naar beneden geschommeld. Dan moest je het water inspringen van de schommel af. Weet niet wat er gebeurde, maar ik was alweer op de terugweg omhoog toen ik me bedacht dat ik er toch echt wel een keertje af moest springen. Slimme actie Rox!
Hierna gingen we in de rivier tuben. In een rubberband de rivier af. Lekker relaxen.

`s Middags was het tijd voor de korte hike in de bergen naar El Mirador. Dit was het uitkijkpunt, vanwaar we de trappenrivier konden zien. Wauw, dat was echt heel erg mooi. Hierna gingen we op weg naar beneden, omdat we ook in de rivier mochten zwemmen. Onderweg dacht een van de jongens (Julien) dat het leuk was om een kortere route te nemen. Hij is gevallen en toen was zijn schouder uit de kom. Deed natuurlijk hartstikke veel pijn. De helft van de groep is toen teruggegaan. Maar Ruben, Merijn, Tiril, Emilia en ik wilden nog zwemmen. Dit was zo heerlijk. Niet koud en het was heel erg mooi.

De volgende dag zijn we na het ontbijt naar huis gegaan. `s Avonds met Emilie en Tiril bij Rainbowcafe gegeten (nam nam, lasagne na al die frijoles en nachos). In de avond nog met een paar mensen gezellig op een soort dakterras gezeten.

De volgende week moest ik natuurlijk weer werken. Ik heb een keer Saul eten gegeven. Dit is een hele interessante jongen die de hele dag door zit te neurien met zn vingers in zijn oren. Dus ook tijdens het eten, haha. Heb ook Beverly gevoerd. Heb al die tijd gedacht dat het een jongen was (wist haar naam niet), maar dat is dus een meisje. Soms erg moeilijk om uit elkaar te houden, omdat veel meisjes kort haar hebben zoals de jongens. Zij heeft vaak tijdens het eten de slappe lach. Geen flauw idee wat er dan zo grappig is, maar voeren lukt in ieder geval helemaal niet.

Op donderdag 15 maart ben in eindelijk naar Guatemala City gegaan om de spullen voor het ziekenhuis te kopen. Met Jorge (van de receptie van mijn school) en een chauffeur van het ziekenhuis samen naar de winkels gegaan. Eerst naar een medischespullenwinkel. Hier hebben we 2 pulsoximetros en een carrito gekocht. Ik heb dit de vorige keer een beetje verkeerd begrepen. Ik dacht dat we twee enorme zuurstoftanks zouden kopen voor de bejaarden met ademhalingsproblemen (omdat ik die tanks ook bij de kinderen had gezien). Het waren echter twee kleine aparaatjes om je puls (hartslag) en het zuurstofgehalte in je bloed mee te meten. Nouja, het zag er wel goed en professioneel uit (heb het ook mogen proberen). Daarna zijn we naar een stoffenwinkel gegaan. Ik heb in mijn leven nog nooit zoveel rollen stof gezien. Etages vol waren opgestapeld door verschillende rollen met allemaal kleuren en printen. Echt een stofjesparadijs! Hieruit moest ik twee rollen kiezen. Een voor de dekentjes en een voor de kussens. Ik heb voor de dekens een Winnie de Pooh-print gekozen en een bijpassende gele stof voor de kussens. De producten gaan ze er in het ziekenhuis zelf van maken.

In het weekend zijn Tiril en ik samen naar Monterrico geweest. Zij had dit nog nooit gezien en ik vond het natuurlijk helemaal niet erg om nog een keer naar het strand te gaan. Hier hebben we een soort hippiesurfer ontmoet die ons constant mango`s aanbood, die hij zelf van de bomen had geplukt. Hij vertelde ook dat hij met locale vissers wel eens `s nachts gaat vissen op een bootje. Zaterdagavond hebben we dus zijn zelfgevangen vis opgegeten. Hij had er mooie pakketjes van gemaakt. Aluminiumfolie gevuld met vis en allerlei groenten. Met tortillas en guacemole samen opgepeuzeld. Wim, je zegt weleens dat we de vis niet verser kunnen krijgen, maar dit vond ik toch wel een speciale ervaring van verse vis eten, zo bbqen op het strand. Had je bij moeten zijn! Tijdens het eten een heel interessant gesprek gehad met een doof stel. Ben tot de ontdekking gekomen dat de doventaal niet internationaal is, en dus in elk land weer anders is. Dat lijkt me lastig! Ze gaan 2 maanden op een dovenschool in Xela lesgeven aan dove (Spaamssprekende) kindertjes. Respect!! `s Avonds zijn we uit geweest, maar daar kregen we al snel genoeg van. Al die opdringerige jongens daar. Nee kennen ze niet. Boos weggelopen, haha.

Deze week begonnen aan mijn allerlaatste week werken. Ik werd elke dag verdrietiger bij het idee dat ik ze weer moet verlaten. Donderdag heb ik met Elmer geprobeed te lopen. Dit was voor mij ook erg zwaar, omdat zijn broek te groot was en ik dus naast hem ondersteunen ook zijn broek op moest houden. Ik vond het heerlijk om hem te helpen om te leren lopen (hij is 10 jaar oud, maar een van de weinigen die potentie heeft om te kunnen lopen). Daarna zijn we met nog andere jongetjes op een grote matras gaan liggen. Elmer wilde dat ik ging slapen en dan mijn ogen dicht hield. Af en toe ging ik natuurlijk even spieken en dan moest hij heel hard lachen. Na een tijdje ging hij mij kusjes geven. Super lief!!

Op vrijdag kwam de Padre (hoofdmonnik) langs met Venicio (hij heeft mij geholpen met alles regelen) om een foto te maken van alle spullen, omdat nu ook de melk aangekomen was. Hij heeft mij een bedankbrief gegeven, in het Engels en Spaans. Deze brief is gericht aan de Oud-Katholieke Engelmunduskerk + vrienden + familie. Ik ben heel blij dat ik deze brief heb mogen ontvangen om jullie thuis alles te kunnen bewijzen. En zo kunnen we ook zien dat ze wel degelijk blij zijn met de grote donatie. We hebben er samen hele belangrijke spullen van kunnen kopen! De rest van de ochtend mocht ik overal foto`s van maken, zodat ik jullie ook kan laten zien waar het geld nou eigenlijk heen is gegaan. Voor mij natuurlijk ook belangrijk als herinnering.

Vrijdagavond om 18.30 werden we opgehaald door Jose, die ons dit weekend overal heen zou rijden. Jose is een hele aardige man, die mijn gastmoeder ook al kende. Dus een kleine korting zat er wel in. Je kunt hier trouwens bijna overal wel afdingen, zelfs bij reisbureau`s. Na een reis van 6 uur kwamen we om half 1 aan in Rio Dulce. Hierhebben we `overnacht` om vervolgens om 6 uur weer op te staan. Hele kamer zat vol spinnen, maar verder was het best oke. We hadden zelfs een tv op de kamer en een eigen badkamer. Zaterdagochtend een bootje genomen op het meer bij Rio Dulce. Heel erg mooi allemaal (mijn camera was alleen bijna op dus heb niet zoveel foto`s kunnen maken, maar mag ze van Tiril overnemen). Daarna door naar Livingston aan de Carribische kust. Dit was niet erg indrukwekkend, maar we hebben wel even op het strand kunnen liggen en kunnen zwemmen. Je kunt het alleen niet echt zwemmen noemen, omdat hoe ver je ook het water in liep het water niet verder kwam dan je middel. Heel apart. We zijn om 3 uur in de middag verder gaan rijden naar Flores toe. Dit ligt helemaal in het noorden van Guatemala in de regio Petèn. Hier hebben we toen overnacht in een heel mooi hotel met airconditioning. Volgende ochten om 4uur op voor de tocht naar Tikal. Uurtje rijden, dan snel ontbeten met cornflakes en melk en rond 7 uur begonnen aan de tour door de mayaruines. Het was allemaal heel erg mooi en indrukwekkend. Heb nog de hoogste tempel beklommen (gewoon met houten trap die ze ernaast hadden gemaakt hoor) om vervolgens een geweldig uitzicht te zien. Je keek over een enorme hoeveelheid bossen heen waar twee andere tempels bovenuit staken. Leuke foto`s gemaakt en weer naar beneden gegaan. Na dit vermoeiende weekend weer een lange terugreis van 11 uur gehad. Met een stop bij de Pollo Campero. (Soort McDonalds, maar dan met kip). Mijn hele lichaam deed echter pijn, omdat ik zo slim was geweest te weinig zonnenbrandcreme op te doen, toen we op de boot zaten.

Nu ben ik dus voor 3 à 4 dagen weer terug in Antigua. Dit is wel fijn om even de laatste dingen te regelen en de kindjes nog een keer te bezoeken. Ik moet vanmiddag mijn reis boeken naar Honduras. We gaan donderdag weg om op het eilandje Utila een scubadive-cursus te nemen. Oh dit wordt waarschijnlijk helemaal geweldig, heb er zin in! Op woensdag 4 april kom ik terug om 2 dagen van de Semana Santa mee te maken. Dit schijnt nergens ter wereld zo groots gevierd te worden als hier in Antigua. Wordt dus een drukke bezigheid met de straten volgestauwd met toeristen.

Ik zal in de loop van de dagen nog wat meer foto`s uploaden. Er staan in ieder geval al wat foto`s van Semuc op. Zit nog te twijfelen of ik de foto`s van het ziekenhuis erop moet zetten, maar ik denk van wel.

Ik ben klaar om aan mijn tweede deel van de reis te beginnen. Geen werk of taalcursus, maar nog meer mooie dingen zien. Onder water in Honduras, en misschien ook in Nicaragua. En Boven water in El Salvador, Nicaragua en Costa Rica. Kom maar op!

Dikke knuffel..