Lieve mensen,

Ik zal nu alles vertellen wat ik jullie van de vorige keer schuldig ben. Het ziekenhuis. De vorige keer was dit voor mij nog veel te lastig om zo in het kort te vertellen. Het is een veel te indrukwekkende ervaring om daar maar weinig aandacht en tijd aan te besteden. Dus bereid je voor, het is geen vrolijk verhaaltje zoals de overige 3.

Maandag 27 februari was mijn eerste werkdag. Ik kwam aan rond een uur of 8 ´s ochtends bij de plek waar alle kinderen leven. Dit deel van het (enorme) ziekenhuis bestaat uit 2 grote vertrekken. Een vertrek is voor de wat kleinere kinderen, het andere voor wat grotere (ik weet niet of er ook echt een leeftijdsgrens is). Buiten de twee vertrekken is een binnenplaatje en het geheel is afgesloten met hekken/deuren. De kinderen waren allemaal gestationeerd in hun rolstoeltjes, achter elkaar ´´netjes´´ in een rijtje, als een treintje. Ze werden gevoerd. Iemand bracht me naar deze plek toe en is toen weggegaan. Er lopen een heleboel zusters rond en een paar andere vrijwilligers, maar niemand heet je welkom, zegt je gedag of zegt wat je moet doen. Je bent er gewoon. Heb een jongen frijoles met broodpap gevoerd. Ik denk dat hij ongeveer 13 jaar was, maar hij at als een baby. Overal zat eten, voornamelijk omdat hij z´n hoofd na een hap telkens in zn schouder liet zakken. Hij scheen het zelf trouwens best grappig te vinden, want bij elke hap moest hij lachen. Daarna wilde ik nog meer doen, maar ik wist niet zo goed wie er nou wel of niet al had gegeten. Heb dus maar geprobeerd te vragen of er nog meer kinderen moesten eten. Je voelt je dan zo hulpeloos. Werd even van de een naar de ander gestuurd maar heb uiteindelijk nog 2 meisjes de fles gegeven. Na het eten werden alle kinderen naar buiten op het binnenplaatsje gezet om de tanden te poetsen en de mond te spoelen (met een spuitflesje water in/op hun mond spuiten en dan met een handdoek afvegen). Dat ´mond spoelen´ moest ik doen. Nou dat is best een lastig karwei! Niemand houdt zn hoofd stil en ze hebben allemaal van die vieze papmondjes en snotneusjes.

Daarna begon het zelfstandige deel pas echt. Niemand vertelde me wat er dan zou gebeuren of wat mijn taak was. Dus toen ben ik maar een beetje rond gaan lopen. Gelukkig was er een vrouw uit Engeland die wel tegen me praatte (en in Engels, phieuw). Zij vertelde mij: Je taak is om elke dag 3 kinderen te laten lachen. Dan heb je je werk goed gedaan... Ik vond het heel fijn dat ze dat tegen me zei. Ik was eerst namelijk bezig om doeken op te vouwen, die als luiers fungeren hier. Lesly (zo heet ze) zei dat als je de verpleegsters vraagt wat je moet doen, dat je dan eindigt met hun taken overnemen. Dat is niet waarvoor je hier bent.

Nou toen wist ik dus wat mijn taak was, maar hoe je dat doet is weer wat anders. Uiteindelijk heb ik bijna een uur met een 6-jarig jongetje op schoot gezeten. Zijn naam is Manuelito (betekent: kleine Manuel, maar aangezien er nog een Manuel is, heet Manuelito gewoon Lito). Ondertussen was er een hele grote groep mensen aangekomen die met de kinderen gingen spelen. Lesly vertelde me dat dat een missionarisfamilie is die bestaat uit 6 kinderen van de vader en moeder en 4 geadopteerde kinderen. Bijna allemaal meisjes. Zij komen uit de Verenigde Staten, maar wonen nu in Antigua en werken hier bijna elke dag. One big happy family dus.

Mijn allereerste dag was dus een hele indrukwekkende dag, maar ik besefte het pas echt toen ik alleen was, weg uit het ziekenhuis. De tweede dag was aan de ene kant beter en aan de andere kant juist erger. Je weet nu wel wat beter wat je kunt verwachten en wat je te doen staat, maar elke dag hoor je weer meer over de achtergrond van de kindjes. Lesly heeft mij een hoop verteld over de reden waarom sommige kinderen in het ziekenuis leven en waarom ze zijn zoals ze zijn. Ik heb lang met Ariana op schoot gezeten. Dit meisje heeft allemaal littekentjes bij haar neus. Zij is geboren in de buurt van een vuilnishoop. Haar ouders lieten haar als baby vaak onbeschermd op de grond liggen (niet zeker of dit ook in het vuil was), maar de ratten hebben haar dus in haar gezicht lopen bijten. Daarom de littekens. Veel ouders letten gewoon niet op hun kinderen of weten niet hoe ze hun kind op moeten voeden. Zo zijn er ook kinderen die gezond geboren worden, maar gehandicapped raken door slechte zorg van de ouders of doordat de lichamen van de kleine Guatemalteekse moedertjes veel te klein zijn gebouwd, waardoor bij de geboorte het kind vast komt te zitten. Hierdoor kunnen ze een slechte zuurstoftoevoer naar de hersenen of een vervormd hoofd/lichaam krijgen. Lito (waar ik het eerder al over had) is een heel klein jongetje wiens moeder 13 was toen ze hem kreeg. Nou dat kan geen vrijwillige zwangerschap zijn geweest. Er is ook een meisje Gloria, zij is blind, maar verder weet ik niet precies wat haar mankeert. Haar vader kwam jaren geleden naar het ziekenhuis ALLEEN om te vragen hoe hij zijn kindje op moest voeden en hoe hij met haar handicap op moest gaan. Een van de verpleegsters heeft toen het kind opgenomen in het ziekenhuis. Nu woont ze hier voor de rest van haar leven, terwijl ze in een liefhebbende familie had kunnen wonen. De verpleegsters weten zelf amper wat ze doen. Die vader komt volgens mij nog wel een langs, maar zijn kind is van hem afgepakt.

De volgende dagen verliepen al wat beter. Het is elke dag een beetje hetzelfde, maar toch ook anders. Ik probeer om met een paar kinderen een band te creeren. Er zijn in totaal 44 kinderen en je kunt ze niet allemaal op een dag aandacht geven. Dus heb ik wel een beetje mijn lievelingetjes. Elke ochtend als ik binnen kom in de Hogar de los niños word ik gelijk geroepen door twee jongetjes. Dit zijn eigenlijk de enige 2 jongens die een beetje kunnen praten en dus echt zinnen kunnen maken. De rest praat niet, kan geen geluid maken of maakt een beetje van die babygeluidjes. Die twee jongens heten Elmer en Maynor. Maynor praat dus, maar op een hele speciale manier. Hij kan alleen maar 2 lettergrepen uitspreken. Ik heet dus geen Roxanna maar Sanna!! Hij vraagt mij heel veel over mijzelf. Waar woon je? Heb je een kat, een hond? Heeft je vader een auto? Deze vragen stelt hij me elke dag weer, ookal weet hij het antwoord. Als ik namelijk zeg: Tu saves (Dat weet je) dan geeft hij zelf antwoord. Ik heb twee konijnen (conejos in het spaans).. Dat wordt dan: nejos?

Ja ik heb dus Spaans geleerd hier, maar dan moet ik het ook nog kunnen met slechts 2 lettergrepen... haha nou het went ook wel

Deze twee jongentjes maken mij elke dag dus heel erg blij. Het is zo leuk dat ze me echt herkennen. Ze vinden het ook erg fijn om een knuffel te krijgen.Dit zijn de momenten waar je bij jezelf moet denken en realiseren dat je wel echt wat goeds voor ze doet. Dit was de eerste dagen namelijk erg lastig om te zien. Dat komt vooral omdat veel kinderen zich nergens bewust van lijken te zijn. Als je ze op schoot heb hangen ze er maar een beetje bij, hun lichaampjes zijn zo zwak en hun ogen lijken alleen maar te staren. Af en toe net zombies.

Wat nog meer erg indrukwekkend is is de manier waarop de lichamen van alle kinderen zo vervormd zijn. Er zijn maar weinig kinderen met rechte voetjes of handen. Een jongen lijkt sprekend op een aap (nee geen grapje) en een ander meisje heeft ogen die zo ver uit elkaar geplaatst staan dat het net een visje is. Waar ik mij ook telkens over verbaas is de leeftijd van enkele kinderen. Ze lijken soms echt niet 14 als je ze als een baby op schoot heb. Ze zijn nog zo klein en niet volgroeid. Heb vandaag een man van 31 gevoerd. Je moet hier zo aan wennen en blij zijn met wat je zelf hebt. Mensen we zijn zo gezond, echt waar.

Donderdag heb ik helaas niet kunnen werken, ik heb de hele dag ziek in bed gelegen. Denk dat ik een voedselvergiftiging had, want mijn buik was ´s middags helemaal leeg.. Kon niets in blijven. Nou dan voel je je wel even vervelend, zo ziek in een ander land en je kunt er weinig aan doen en je weet niet wat het is. Gelukkig ging het vrijdag al wat beter en ben ik toch gaan werken. Was niet zo prettig, maar ik voelde me te schuldig om nog een dag weg te blijven. (ookal had niemand gemerkt dat ik een dag niet was geweest)

Dit weekend ben ik ook niet weggeweest, omdat ik niet wist of ik beter zou zijn of niet. Ben toen met Emilie (belgisch meisje) en Hege (Noors meisje) in Antigua gebleven en naar een zwembad in een hotel gegaan, lekker uitgerust. De volgende dag (na 2 uur gewacht te hebben op een shuttle die weer eens niet op afspraak kwam) naar Earth Lodge geweest. Dit is een hotel/resort 20 min buiten de stad en is zo ongelofelijk mooi en speciaal. Als je daar gaat slapen, kun je zelfs in een boomhut slapen! Het eten is heerlijk en de hangmatten maken er helemaal een feestje van. Zou graag nog wel eens terugwillen.

Na het weekend heb ik op maandag mijn e-mail geopend en las tot mijn grote spijt dat de rondreis naar Costa Rica niet door gaat. Er was een annulering waardoor er niet genoeg mensen waren. Balen. Nu moet ik zelf mijn reis gaan plannen en dus echt zelf gaan backpacken. Is uiteindelijk helemaal niet verkeerd, heb al genoeg leuke plannen. Waarschijnlijk zijn er ook nog wel mensen om mee samen te reizen, helemaal alleen is namelijk wel beetje eng. Voordeel is nu dat ik wel de Semana Santa (heilige paasweek) hier mee kan maken. Dit schijnt heel speciaal te zijn en wordt bijna nergens zo groots gevierd als in Antigua. Geluk bij een ongeluk dus!

Dit weekend ga ik gelukkig wel weg. Om 14.00 uur vertrekt de shuttle naar Semuc Champey. Dit is een soort watervallen/trappenrivier. Ben benieuwd.

Ik vermaak me hier nog steeds heel erg, ookal was vorige week niet helemaal een blije week (heb nog getwijfeld of ik het wel vol zou houden). Vervelend feit is alleen dat ik al op de helft ben! Wat gaat dat snel..

Hoop dat jullie dit verhaal kunnen waarderen. Het is niet makkelijk, maar zo is het nou eenmaal echt hier. En ik moet het toch wel even kunnen delen met iemand.

Fijne dagen!

ps. Heb trouwens deze week het ingezamelde geldbedrag van jullie allen gestort op de bankrekening van het ziekenhuis. De hoofdmonnik zal volgende week cheques voor de verschillende winkels uit gaan schrijven. Zo hoef ik niet met geld op zak de spullen te gaan kopen. 13000 quetzales is namelijk niet zomaar iets en het was niet mogelijk om zoveel geld in een keer uit de bank te krijgen. Je moet dan een depositum maken/storten. Ik ga volgende week dus met een shuttle en iemand van mijn taalschool samen naar Guatemala City om alle benodigde spullen te kopen. De spullen zijn anders dan dat wij gedacht hadden van te voren. Maar ik heb aan de directeur van het ziekenhuis gevraagd wat er nou echt nodig was. En aangezien het een grote donatie is kunnen we dure spullen kopen in plaats van een hele hoop luiers. Ik ga kopen: 2 oximetros (Dit zijn een soort zuurstoftanks voor mensen die luchtwegproblemen hebben of niet genoeg zuurstof binnen krijgen), 1 carrito (goede kwaliteit karretje voor medicijnen) Deze dingen zijn voor de bejaardenafdeling. Verder ga ik nog een hele hoop melk (in poedervorm) kopen. Dit is voedsel voor veel kinderen en hier kunnen ze wel maanden mee doen. Daarnaast nog een hele lap stof, waar ze dekentjes en speciale kussens van gaan maken.

Ik laat nog weten hoe het allemaal is gegaan. Foto´s mag ik er hopelijk ook van maken.