Lieve lieve vrienden, familie en meelezers,

Zoals jullie waarschijnlijk wel hebben gemerkt is mijn reis nu afgelopen. Ik ben alweer teruggereisd naar Nederland en zit momenteel in Noorwegen. Ik ben nu al ruim 2 weken terug, maar heb het nog steeds niet op kunnen brengen om de reis af te sluiten met het laatste verhaal.

Voordat ik kon beginnen met dit reisverhaal wilde ik eerst al het andere teruglezen. Ik heb dit met gemengde gevoelens gedaan. Het maakt je natuurlijk trots op jezelf (ja, het is me gelukt), maar de tripjes waren zo leuk dat je ook jaloers wordt op jezelf. Dit klinkt misschien een beetje raar, maar het is net of ik het niet zelf ben geweest. Het is nu opeens voorbij en dan wil je weer terug naar al die leuke dingen. Dus dan word je er ook een beetje verdrietig van. Dit zal dan vast een soort heimwee zijn. Maar nu ga ik echt vertellen wat ik de laatste 4 weken heb uitgespookt.

De vorige keer was ik geindigd bij de trip naar Tikal. De week die hierop volgde was nogal anders dan alle vorige weken. Ik had noch school noch werk te doen en toch waren er genoeg dingen om mij mee bezig te houden. Ik mocht op de talenschool mijn diploma ophalen voor het vrijwilligerswerk dat ik had voltooid. De laatste kadootjes ben ik nog gaan kopen op een schattige en kleurrijke markt. De opening naar de markt was gewoon een deur tussen allemaal cafées en winkeltjes in. Als je echter doorliep kwam je tot een enorm hallencomplex met veel kraampjes met gekleurde spulletjes. Had veel weg van de zwarte markthallen in Beverwijk. Daarnaast was er nog de reis naar Honduras die we moesten regelen en had ik nog met de Engelse vrouw en een Ierse man van het ziekenhuis afgesproken om ergens koffie te drinken. Er moest nog wat salsa worden gedanst (heb mijn vriendinnen gevraagd of ze me ook wilden filmen) en er waren nog overheerlijke brownies die opgegeten moesten worden. Ja ja, druk druk druk.

Op donderdag vertrokken we met onze privéshuttle, op weg naar ons duikavontuur. We hadden speciaal een privéshuttle geboekt, omdat ons dan werd verzekerd dat we dan de laatste boot vanuit La Ceiba naar het eilandje Utila konden halen. Om 02.15 uur 's nachts op, de shuttlebus vertrok om 3 uur. De andere meiden opgehaald (Vera, Liz, Emilie en Tiril) en rijden maar. De reis zou +/- 12 uur duren. Dus zouden we mooi op tijd aankomen voor de boot van 4 uur. Rond half 4 waren we eindelijk in de stad en heeft onze chauffeur meerdere keren de weg moeten vragen. Er heeft zelfs iemand een tekening voor hem gemaakt. Na nog een tijdje rondrijden kwamen wij net te laat aan voor de boot. Jammer dan. Toen moesten we overnachten in een stad waarvan in de boeken staat geschreven dat je deze maar beter kan vermijden, aangezien het een gevaarlijke stad is. Leuk was dat, 5 meiden op pad. En de chauffeurs, die wilden graag terug naar Antigua diezelfde dag. We hebben gelukkig ergens een hotel kunnen vinden vanwaar we pizza konden bestellen. Deze werd aan de kamer bezorgd. Het was uiteindelijk best een gezellige avond. Net een pyjamaparty met pizza op bed.

De volgende ochtend heeft een taxi ons op tijd voor de boot van 9uur afgezet. Deze boot heette The Princess, maar werd ook wel "de kotsboot" genoemd. Er was een hele grote groep jonge mariniers aan boord en zelfs tussen die groep waren er mensen aan het overgeven. Liz en Emilie waren ook erg misselijk geworden, zeeziek. Aangekomen op het het eiland Utila (even voor de coördinatie: Dit is een eiland dat behoort tot Honduras en ligt net buiten de Caribische kust) gingen we naar duikschool Captain Morgan's en hebben hier onze spullen gedumpt. We hebben gevraagd wat zij te bieden hadden en konden de dorm bekijken. Het zag er allemaal heel mooi uit, met een klein maar fijn privéstrandje en een geweldig uitzicht over zee. We wilden voor de zekerheid nog even bij een andere duikschool kijken, maar binnen 1 minnuut al besloten dat dat hem niet werd (je sliep naast een vuilnisdump). Ik moest nog even langs een dokter voor mijn astma, maar werd gelukkig goedgekeurd. Ik mocht duiken!

Die middag kregen we al gelijk instructies om 175 pagina's te lezen, de eerste 3 hoofdstukken. Veel plezier ermee. 'S avonds kwam onze duikinstructeur even langs om te zeggen dat alleen Hfdst 1 wel voldoende was, phieuw! De volgende ochtend namen we vroeg de boot naar de Cayes, dit waren kleine eilandjes buiten Utila waar het echte hotel van Captain Morgan's zat. Hier zouden we 3 nachten blijven. De eerste dag hebben we een lange uitleg gehad over alles. De equipment en hoe je die in elkaar moest zetten, de oefeningen die we zouden doen en de tekens die je onder water maakt. We hebben 5 keer onze BCD aan de tank moeten zetten, en er weer af. Toen mochten we echt het water in. Tank in het water en er zelf achteraan. Dit was slechts in ondiep water om alle oefeningen uit te voeren. Je zat in een kringetje op je knieën in het water. De instructrice zei: Ja nu gaan we onder water ademen. Dit is zo'n rare gewaarwording. Het is tegen je gewoontes en natuur om je hoofd onder water te doen en dan door te ademen. De eerste paar keer in en uit is dus even wennen, maar daarna is alsof het doodnormaal is. We hebben toen alle 20 'skills' gedaan. Je moet hierbij denken aan: masker vol laten lopen en weer leeg blazen, regulator (dat ding waardoor je ademt) uit je mond en weer in je mond, je buddy laten ademen door jouw noodregulator en andersom, je hele BCD (vest waar je slangetjes en de tank aan vast zitten) afdoen en weer om doen. Na dit succesvol te hebbenn volbracht konden we weer in de boeken duiken voor de volgende dag. We waren weer back to school.

De 2e dag was onze 1e echte duik. Deze ging tot 12 meter diep. Het was echt geweldig. Zo mooi al die kleuren van het koraal en de vissen. Je verbaast je over alle dingen die daar leven. Ik heb me ook afgevraagd: 'Waarom ben ik ookalweer niet onder water geboren? Waarom ben ik geen vis?' Ik voelde me echt thuis. De dagen erna mochten we dieper, tot maximaal 18 meter. Elke dag was weer anders en speciaal. We hebben grote roggen gezien (Eagle Rays), kleurrijke vissen, een pufferfish (zo'n Mevrouw Puff vis van Spongebob, die zichzelf opblaast met van die stekeltjes) en anemoontjes die, wanneer je met je vingers knipte, ineen doken (Christmastree worms). Het was een geweldige ervaring. Ik heb het alleen wel voor elkaar gekregen om mijn weightbelt (riem met 10 kilo gewicht) op mijn teen te laten vallen en om mijn linkerbeen door het armsgat van mijn wetsuit te wringen. Kwam er pas achter dat het niet helemaal klopte toen hij er al helemaal in zat. Druiloor! (zou mijn vader dan zeggen)

Een week later zaten we weer in Antigua, duikbrevet rijker (ja we hadden allemaal ons examen gehaald) om de laatste 2 dagen van de Semana Santa mee te maken. Ik heb de stad, die toch een klein beetje mijn stad was geworden, nog nooit zo druk gezien. Over een stuk waar je normaal 10 minuten over deed, deed je nu een half uur over. Ik heb lang gezocht naar vriendinnen, die zich blijkbaar vrij dicht bij mij bevonden. Het was bijna niet meer leuk zo druk. Maar de processies waren zo indrukwekkend. Mannen in paarse toga's liepen met loodzware meterlange soort kisten waarop beelden van Jezus of Maria op stonden. Versierd met bloemen, vogeltjes en kruizen. Het was zo ontroerend om die mensen daar langzaam door de stad te zien schuivelen met het grote gewicht op hun schouders. Dit werd ook gedaan als een soort nabootsing van Jezus die, voor hij aan het kruis werd gespijkerd, met zijn eigen kruis moest lopen. Het was een soort boetedoening. De processies liepen zo uren lang, zelfs 's nachts door de straten van Antigua heen. De straten waren versierd met alfombras. Dit waren mozaiken die de bewoners zelf hadden gemaakt van bloemblaadjes, geverfd zaagsel, bloemen, fruit en andere kleurrijke spullen om elk een uniek schilderij te vormen. De uren werk in de brandende zon die hierin hadden gezeten werden zo door de voeten van alle mensen van de processies die eroverheen liepen vernield. Ik zal foto's plaatsen om jullie een betere indruk te geven van al het moois en de drukte.

Die vrijdagavond zijn we met zn 6en (Tiril, Emilie, Liz, Vera, Vilde en ik) gaan uiteten om afscheid te nemen van elkaar. Vera zou de volgende dag terug naar Nederland gaan en ik zou verder gaan reizen. Het was een gezellige avond met lekker eten. Enige rare moment was toen de vrouw van de Guatemalteekse familie vroeg of ze een foto van ons mocht maken. Dit vonden wij apart en vroegen waarom. Ze antwoorde: Ja, dat wil mijn man. Dus wij dachten, ja daaag, een foto van 6 jonge meisjes, wat wil je daar mee doen dan? Dus geen foto, maar wel een chagrijnige familie naast ons. Op de weg naar huis toe was het kei keihard aan het regenen. Dat verwacht je ook niet zo opeens. De processies gingen gewoon door hoor, met een plastic doek over Jezus heen.

Zaterdagochtend vertrokken Tiril, Vilde en ik voor ons laatste weekend samen naar El Salvador. Dit was ook de allerlaatste keer dat ik bij mijn gastgezin zou zijn. Met een hoop tranen en lieve woorden heb ik afscheid van ze genomen. Janet (de moeder) zei dat ik altijd welkom was, en dat als ik ooit eens in Guatemala zou willen wonen, dat ze wel een man en werk voor me zou vinden. Zo lastig om gedag te zeggen... Tijdens de reis met de shuttle was mijn backpack van het dak gevallen. Die hadden ze niet goed vastgezet. Er zaten een aantal krassen op en het had ook een paar gaten. Binnen was verder niet meer kapot dan een spiegeltje. Gelukkig. We kwamen aan bij het strand in El Salvador. Dit is een klein land ten zuiden van Guatemala. Ik lees net op internet dat El Salvador het hoogste moordcijfer heeft van heel Centraal-Amerika. Nouja, niets van gemerkt gelukkig. Het was de bedoeling dat dit weekend een leuk afscheid zou zijn voordat ik verder alleen, zonder mijn vriendinnen verder zou reizen. De stemming zat er helaas niet helemaal in. Vilde had al een paar dagen een flinke keelontsteking en Tiril dr oma was een paar dagen geleden overleden. Als kers op de taart kreeg ik ook nog eens een voedselvergiftiging. Niet erg prettig allemaal. We hebben ook moeten regelen dat ik een busplaats had voor de bus van San Salvador (Hoofdstad) naar Managua (Hoofdstad van Nicaragua). We hebben gratis gehitchhiked naar een stadje dichtbij om dit te regelen. Ik kreeg het nieuws dat er geen plek meer voor me was en dat ik een dag later moest reizen. Nu moest ik dus nog een dag alleen hier slapen, terwijl Tiril en Vilde weer terug naar Antigua gingen. Dit was geen fijn afscheid. Ik was nog altijd erg slap en zij moesten me zo alleen achterlaten. Bovendien ging mijn dierbare vriendin Tiril weg! We hebben echt een speciale vriendschap opgebouwd. Ik ga haar in de zomer opzoeken in Oslo.

Toen was ik alleen. Gelukkig was ik de dag erna al veel beter en verliep de 10 uur lange busreis zonder problemen. We moesten 2 keer de grens over. Eerste keer van El Salvador naar Honduras, tweede keer van Honduras naar Nicaragua. Rond half 7 's avonds kwam ik aan in Managua en stond Ruben daar op mij te wachten. Nee ik heb de laatste 2 weken niet alleen gereisd, maar met Ruben, die op dat moment nog mijn ex was, en nu weer mijn vriendje. Hij had al voor een hotel gezorgd, 2 straten verderop, dus ik was veilig en wel aangekomen in weer een nieuw land om te ontdekken. De eerste 2 dagen zijn we in Managua gebleven om plannen te maken. Toen vertrokken we naar Granada, met een kleine vertraging door een grote kakkerlak die niet weg wilde van het plafond recht boven de douche, waar ik wilde douchen (straks valt ie zo naar beneden, haha). Bij de bushalte waar we van taxi naar bus wilden overstappen werden de deuren geopend en namen mannen onze bagage al mee. Ze hadden opgevangen dat we naar Granada wilden en zij wilden ons maar al te graag meenemen. Dat was een beetje chaos, want het is natuurlijk een beetje eng als iemand er opeens met je backpack vandoor gaat. Ik heb toen tegen die man gezegd, in een zeer duidelijke toon: Tranquilo tranquilo, son mis cosas, no les tocas! Misschien niet perfect Spaans, maar hij begreep wel dat hij even rustig aan moest doen. Gekke mensen. We hebben in Granada de mooie stad bekeken en een dagtripje gemaakt naar Laguna de Apoyo. Dit is een kratermeer van een vulkaan, waar we wilden duiken. Tja, beetje rare plek misschien. Uiteindelijk hadden we niet genoeg geld om te duiken en hebben we een snorkelset en kayaks gehuurd. Ook leuk. En maar goed ook, want het enige wat je onder water kon zien was modder, een paar saaie vissen en wcpotten.

De volgende dag hebben we de Chickenbus genomen van Granada naar Rivas. Dit was mijn eerste keer in zo'n beroemde Chickenbus. We hadden gelukkig een zitplaats, veel mensen moesten staan. Erg vol. Vanuit Riva (kustplaatsje aan het meer) afgereisd naar een eilandje in het midden van het grootste meer van Nicaragua. Dit eilandje bestond en was waarschijnlijk ontstaan uit 2 vulkanen. Isla de Ometepe (ofwel: eiland van 2 vulkanen). Hier hebben we een dag een motor gehuurd en zijn zo met hoge snelheid over het eiland gesjeesd. Er was ook een groot deel 'dirtroad', wat voornamelijk bestond uit heuvels of gaten in de weg, brokken steen en modder. Een spannende tocht dus. Ons doel was La cascada de San Ramon te bezoeken, een waterval. Na een hele tijd lopen in de hitte, op smalle bergroutes en rostachtige paadjes kwamen we aan bij de heerlijke verfrissing van de metershoge waterval. Het was een heerlijke dag, vol avontuur.

Die avond namen we een boot van het eiland naar een plaatsje aan het meer. De boot duurde de hele nacht. Die volgende dag hebben we een ander klein bootje genomen van San Marcos naar El Castillo. Dit was een klein dorpje aan de rand van een moeras met een fort. Dit fort wilden we bezoeken. Niet erg spectaculair, maar het hotel was zo schattig dat we nog een dag bleven. Net een zomerhuisje. Twee dagen later namen we een boot de grens over van Nicaragua naar Costa Rica. Dit was de reden waarvoor wij helemaal naar San Marcos waren afgereisd, om de grens met een boot over te steken. De Lonely Planet reisgids beschreef het als de meest relaxte manier om de grens over te steken. Dus dachten wij: Dat kunnen we niet missen. Helaas ging er toen we eenmaal aankwamen geen bus meer het stadje uit en waren we gestrand. Gelukkig een goedkoop hotel kunnen vinden. De volgende dag namen we om 5 uur 's ochtends een bus van Los Chiles naar Upala. (Rare naam he, net Oempaloempa). Dit was een hele hobbelige weg met een grote bus. Toen een bus van Upala naar Cañas. En gelift van Cañas naar Liberia. Vanuit Liberia weer een bus naar Playas del Coco. Wat dus voor de meesten wel duidelijk zal zijn: het strand!

Op zaterdag 21 april zijn we gaan... DUIKEN!! Oohw, dit was zo mooi. We hadden al een beetje gehoord wat je allemaal kon zien hier, maar op het moment dat de dive master het teken maakte van ''haaien'' vond ik het toch wel een beetje spannend. We hebben heel veel haaien gezien. Soms lagen hele families een beetje te chillen/slapen op de grond. Ze waren niet gevaarlijk. Je kon zelfs heel dichtbij komen. We hebben ook heel veel zeepaardjes gezien. Ik dacht altijd dat zeepaardjes veel groter waren, maar ze zijn vaak slechts 10 cm groot. (Zal wel komen door Ariël de kleine zeemeermin van Disney). We hadden ook een octopus gezien. De octopus veranderde van kleur op het moment dat hij van zijn veilige stukje rots afgleed en ging zwemmen. Toen werd hij opeens lichtblauw ipv grijs. Ook een enorme paarsachtige schildpad gezien, die vredig een meter voor mijn neus mij een beetje aan zat te staren.

Zondag vertrokken we 's ochtends vroeg weer met een bus naar Monteverde. We hebben tussendoor 3 uur op dezelfde stoep doorgebracht, omdat niemand ons mee wilde/kon nemen in een pick-up en we dus moesten wachten op de bus die pas om half 10 vertrok. (Ja, pas 9.30, want we stonden daar al om 6.15). We wilden naar Monteverde omdat je daar een Canopytour kon doen. Het is ons uiteindelijk gelukt om daar te komen. En oh wat was dit het waard. Je zweefde aan een kabel van de ene boom naar de andere boom. Er waren 16 platforms en een Big Tarzan Swing. Voor de Tarzan Swing was ik de hele dag al zenuwachtig. Dit was dus zoals Tarzan dat in de film doet, alleen doet hij het met een liaan en wij met sterke touwen. Ik heb mezelf ertoe gedwongen om het echt te doen. Je liep een grote brug op, die middenin ophield. Dan was er een deurtje. Je werd vastgeklikt aan een touw, het deurtje ging open en je moest springen. De vrije val duurde 4 seconden en ik heb heel hard geschreeuwd, maar het was geweldig. Daarna zwierde je heen en weer. In tegenstelling tot op en neer zoals bij bungeejumpen. Je was tenslotte even Tarzan (Ik dus Jane, natuurlijk).

Dit was het laatste wat we hadden beleefd. De reis van Monteverde naar de hoofdstad San José was niet zo prettig. We hadden de hele dag amper kunnen eten (alleen maar bezig met reizen en aan kabels hangen) en waren vrij laat met een kaartje kopen voor de bus. Wat betekende dat we met hongerige maag 5 uur lang in de bus moesten staan. We hadden geen stoel. Nu zijn wij slim geweest en hebben we de trap verovert, zodat we alsnog konden zitten (al was het dan op de stoffige vloer van een bus). Doodop kwamen we in de stad aan. We hebben het aanbod van een vrouw aangenomen om ons naar haar hotel te laten brengen, waarvan ze zweerde dat het heel mooi, comfortabel en schoon was. Bleek dus niets van waar, maar we hadden een bed en eten (stop bij de KFC). Maandag was de terugreis naar Nederland. Alles verliep vlekkeloos deze keer. Had ik ook wel verdiend na zo'n heenreis.

Op de airport werd ik opgewacht door een grote groep mensen (mama, Wim, tante Monique, nichtje Heaven, oma Ank, en vriendinnen Heleen, Anita en Elsemieke) met ballonen en een spandoek. Ohw wat een liefde! Het was een heel warm welkom. Fijn om weer thuis te zijn. (Thuis kreeg ik trouwens lekkere warme bitterballen. Oh wat had ik de Nederlandse snack gemist)

Ik denk dat mijn verhaal nog nooit zo lang is geweest, maar ik moest dan ook wel 4 weken samenvatten. Heb geprobeerd zoveel mogelijk erin te zetten, ik kon echter niet alles erin zetten. Ik heb waarschijnlijk ook niet kunnen vermijden dat jullie misschien moe zijn geworden van het lezen. Excuses daarvoor, maar het was toch de laatse keer.

Voorlopig

Ik heb velen van jullie al gesproken en heb zulke leuke reacties gehad op mijn verhalen en de dingen die ik heb meegemaakt. Maar ik wil jullie toch wel bedanken voor het meereizen door mee te lezen. Van deze reis heb ik een hoop geleerd. Ik heb de wereld gezien van diep onder water tot hoog in de bomen. Veel nieuwe kennis opgedaan, nieuwe vrienden gemaakt en weer een beetje meer zelfvertrouwen gekregen. Ook waardeer je na zo'n reis meer wat je thuis hebt, maar kun je ook zien wat er misschien beter kan. Allemaal heel belangrijk, denk ik zo.

De foto's volgen een dezer dagen. Alles op zijn tijd. Pura Vida!